Kath

eg vil ikkje tilbake dit.

2012-02-13T23:45:00.000+01:00

Nokon dagar stoppar alt opp. Du føler deg tom, men likevel utmatta. Sjølv om du ikkje har nokon grunn til å vere sliten, egentlig.
Nokon gonger føler eg at det einaste eg har lyst til er å ligge, i ei seng, aleine, å hyle. Skrike. Få ut absolutt alt som har samla seg der inne. Men det hjelp ikkje. Berre akkurat der og da.

Etter kvart lærer ein kroppen sin å kjenne, ein legg merke til signal som kjem, og ein forstår, sjølv om ein eigentleg ikkje forstår, at no. Ja no kjem mørket.
Nokon dagar ynskjer eg meg tilbake til barndommen, og eg fryktar alderdommen, medan andre dagar tenkjer eg at tida kunne ikkje gått noko saktare.
Nokon dagar stoppar alt opp, og eg vert redd.
Skal eg no, enno ein gong, tilbake ‘dit’. Til mørket.

Dear grandma.

2012-02-12T21:53:00.001+01:00

Me hadde fine daga sammen. Fine år.
Me diskuterte, me lo, me grein.
Eg kunne fortelja deg alt, og du var oppriktig interessert i det eg hadde å fortelja. Uansett.
Hugsa så godt me sat å såg på gamle bilete, minner. Du fortalde, eg hørte på.

Du passa alltid på meg, du passa på alle i familien. Kvar dag, heile tida.
Du ringte meg ofte dersom det hadde gått ei stund sidan sist me snakka, og hvis eg ikkje tok tlf, la du att mobilsvar meldingar til meg.
Skulle ønska eg framleis hadde dei, så eg kunne hørt stemma di, èin gong til.

For meg er du, og vil alltid vera ein helt. Eit forbilde.
Du hadde tre ungar, men var på mange måtar mor til så mange fleire.

Eg tenkje på deg kvar dag, og eg lova, eg skal gjera deg stolt.

Stupet.

2012-02-10T23:32:00.002+01:00

Du står å ser ned stupet, du veit at snart dett du ned.
Du føle deg svimmel. Kvalm. Redd.
Du let att augene dine og venta på at du skal detta, langt ned.

Du stekke ut ei hand, så langt du klara.
Med frykt i blikket.
Du strekke ut ei hand og du håpa så inderlig at nokon kan redda deg fra stupet.

Ingen tek handa di.

Forvirrande følelsar.

2012-01-22T14:03:00.003+01:00

Eg hata følelsen av at du føler at du held på å bryte totalt sammen, men du greier ikkje setje fingen på grunnen. Du klarar ikkje finne nokon ord i heile verda som kan beskrive kvifor du føler at heile verda skal rase sammen, og dra deg med i undergangen. Følelsen av å vere heilt tom, ufattelig sliten samtidig som du ikkje har nokon grunn til å vere sliten. Eg hata den følelsen.

Eg hata følelsen av å vere sint, følelsen av at alt er irriterande og feil, og du merkar etter kvart at det kun er i ditt eige hovud det er sånn. Følelsen av at uansett kor hardt du prøver, så blir det aldri godt nok. Følesen av å ikkje strekka til.

2012-01-18T21:50:00.002+01:00

Da var eg heime igjen, og det er så godt. Ha vore på skulen mandag, tirsdag og onsdag og i morgo og fredag er det studiedag. har veldig mykje å lesa no, fram mot eksamen, men det er litt spennande òg igrunn. Og eg tenke heile tida at hvis eg klara detta, så har eg faktisk ein utdannelse. TENK DET! Eg skal klare det, eg skal stå på heile vegen, og eg skal klare det! For ein gang skuld skal eg klare akkurat det eg vil. Draumen min. Eg skal!

På mandag får me huset me har venta på I Førde og da får eg internett, så da blir det litt meir blogging. No skal eg og min kjære sjå Hotel Cæsaaar :)

Ha ein fin kveld folkens! :)

valg, tilpassing og alt på ein gong.

2012-01-13T13:10:00.004+01:00

Fredag, fredag den 13 faktisk, men eg har tru på at det skal bli ein bra dag! Har studiedag idag, er heime hos min kjære, og om ein times tid skal eg & Kristina nedover å møte Maria, som eg ikkje har sett på... eg veit ikkje, lenge! Me gjekk i samme klasse på videregåande, og var mykje sammen, så no blir det kjekt å endelig møte ho igjen. (thumbs up!)

Eg er egentlig i litt tenke-modus for tida, spesiellt når eg er i Førde, det er ikkje så lett å komme til ein heilt ny plass, få mange nye folk og ting å forholde seg til, og prøve å fungere så normalt som mulig. Eg føler eg får veldig god tid - alt for mykje tid faktisk, til å tenkja på ting eg helst vil legge vekk. Er og i avslutningsfasen med psykologen min, i og med at eg har flytta til Førde. Fekk spørsmålet; vil du bli overført til Førde? altså ha ein å samtale med der, men på ein måte føler eg at eg ikkje treng det, men likevel er det så veldig skummelt, fordi eg er så vandt med å alltid ha èin person eg kan gå til, ein utenforståande. So, I have to think..

No stikke eg å fikser håååret, så ut med vennene mine. See ya!

Here I am!

2012-01-10T19:32:00.003+01:00

Hei alle sammen. No har eg vore vekke ei stund, har ikkje eigentleg nokon grunn til det, men det vart berre slik. No har eg begynt på sjukepleien i Førde, føles egentlig godt å vere tilbake på skulebenken, og eg gler meg til å komma skikkelig i gang, og til å læra mykje mykje.

Ellers er livet eigentleg bedre enn nokon gong, og eg har det veldig bra. Nokon gongar kjem tankane veldig sterkt til meg, og nokon dagar er veldig tunge, men slik har vel alle det? Eg ser føre meg at 2012 blir eir bra år, eg håpa i alle fall det.

Så, eg ligg langt bak når det gjeld å oppdatera meg på bloggane til alle sammen, og det tek nok ei stund før eg kjem inn i det igjen, men korleis går det med dikka alle sammen? Nokon mål for 2012`?

Det er ikkje ok.

2011-10-24T20:40:00.002+02:00

Eg føler meg svakare enn nokon gong, og eg klarar ikkje heilt å ha hovudet på rett plass til rett tid. Eg føler heile verda rasar sammen i ein forferdelig fart som eg ikkje kan styre over hovud, og det skremmer meg, det skremmer meg veldig. Lenge har det gått veldig bra, eg har hatt mine opp og nedturar, men no merkar eg på heile kroppen at det er noko som er 'på gang'. Draumane mine. Energien min. Likegyldighet. Eg veit ikkje. Eg prøver, og eg prøver og eg har verdas beste kjæreste som trøstar meg om eg gret midt på natta, men likevel er eg ganske redd, og veldig veldig sliten. Det er kanskje årstida? Mørket? Andre ting. Eg veit ikkje. Eg veit berre at noko har kontroll over meg, noko som eg ikkje har kontroll over. Det er ikkje ok.

Tjue år er lang tid.

2011-10-21T23:45:00.000+02:00

I går, 20 oktober var det 20 år sia du reiste fra oss, Mamma. Tjue år er lang lang tid, og sjølv om eg ikkje hugsa det er det ei spesiell tid, ein spesiell dag. Ein tung dag. Eg tenkte mykje på deg i går, og eg tenkjer mykje på deg spesiellt på denne tida, og eg tenk meg sjølv ofte i å tenkje på korleis ting ville vore dersom at du hadde vore her no, eller dersom du hadde vore her litt lenger slik at eg kunne blitt kjendt med deg, men eg veit at det ikkje er mulig, du er vekke og slik er det. Det er tungt, men det er den harde virkeligheten. Den tunge sannheita.

20 år! Eg er 20 år, og eg har levd lenge. Men likevel, eg tenkjer på deg kvar dag og eg veit at det er mange som saknar deg, og tenkjer på deg. Det er litt godt òg, eg veit at du aldri vil bli gløymd.

Eg elskar deg, Mamma, og eg tende mange lys for deg i går.

den nye 'folkesjukdommen'?

2011-10-10T23:00:00.004+02:00

Eg tenke, og eg kan faktisk hugsa sist eg skada meg sjølv, men det er lenge sia, veldig lenge. Det er faktisk 5 mnd sia eg hadde ein liten sprekk, og det nærma seg eit halvt år. Det er fantastisk å tenka på, og eg er faktisk ganske stolt over meg sjølv. Fortsatt tenkje eg eindel på det, og ofte når eg blir opprørt så veit eg ikkje korleis eg skal stoppe det, for eg har alltid brukt min eigen destruktive strategi. Nokon gonger så tenkjer eg på kven som eigentleg kom opp med 'idèen' å skade seg sjølv, og plutseleg var det spreidd over alt. I heile verden.

Eg hugsa første gangane eg hørte om det, og eg syns det var heilt sjukt, og eg kunne virkelig ikkjje forstå at folk kunne finne på å skade seg sjølv fysisk for å takle psykisk motgang. Men etterkvart forstod eg det, og på 'den tiden'var det eigentleg ikkje så omsnakka, men ganske raskt var det noko alle kjende til, og ein psykolog sa til meg ein gong at 'alle kjenner nokon som skadar seg sjølv - eller i alle fall kjenner nokon som kjenner nokon'. Og slik er det. Det er vanleg. Nesten som ein folke'sjukdom'.

Kvifor vart utviklingen slik? Kvifor går ting så langt?
eg er sjølvsagt sjeleglad for at det har blitt meir åpenhet om psykisk helse dei siste åra, og eg skammar meg ikkje lenger om å skrive om ting som har vore og er vanskelig for meg, for det er heilt normalt at livet ikkje alltid er på di side.

Uansett, idag er det verdensdagen for psykisk helse, og folkens; ta vare på kvarandre. Ta vare på deg sjølv, og ver åpen.

Helg, cola, kos og eit hovud som ikkje samarbeidar

2011-10-08T22:00:00.003+02:00

Hei igjen alle sammen!

No sit eg godt tilbakelent i godstolen, ser på film, drikk cola og et popcorn! helg? JEPP! And I like it. Var på jobb fra sju til tre idag og seinvakt i morgo så no skal eg nyta kvelden og sova til eg vakna i morgo. Digg. Ellers er tankane litt i vegen, og eg veit ikkje heilt korleis eller kva eg skal gjere for å takle dei, men eg berre prøver å skyve dei vekk så godt eg kan, slik at det ikkje skal gå utover alle rundt meg, for slik har det blitt. Eg har ikkje lyst å vere ein person det er slitsomt å vere sammen med, fordi eg er 'sur' , irritabel, osvosv. Eg har lyst å vere den eg egentlig er, eg har lyst å vere morsom å vere ilag med, eg har lyst å vere den blide som smiler heile tiden, og som alltid har eit svar på lur, men eg får det ikkje til. Ikkje når tankane går til krig mot meg.

MEN. Eg klara meg. I always do.

So, Kva har du gjort i dag?

Me and my beautiful sister :)

2011-10-06T22:15:00.002+02:00

Dagane går, som eg brukar å skrive, og eg har ikkje så mykje å komma med idag. Nokon gongar følest det som om livet står stille, og eg tenkjer ofte at eg skulle gjort så mykje meir, ein veit jo aldri korleis livet snur seg. Men, sånn går no dagane. Idag har eg faktisk fått gjort eindel, kvalitets tid med Henriette, trening, brødbaking,klesvask og chill i god stolen. Fin fridag, eller hur?

I morgo er det arbeidshelg igjen, fra fredag til og med mandagskveld, men det er greit. Kan sova leeenge i morgo da, for skal ikkje på jobb før kvart på tre, og det er alltid godt! Søvn er det beste som finst, det er eg heilt sikker på!

No ser eg på 'torsdagskveld fra Nydalen', og venta på min kjære. Kva gjer dikka på i kveld folkens?

Secret # 23

2011-10-03T23:22:00.004+02:00

- Eg føle meg heilt tom, samtidig som eg føle meg heilt full. Make sense?

im full

2011-09-28T18:23:00.002+02:00

Nokon dagar føles det ut som om nokon har sugd ut absolutt all livsgleden og energien din i løpet av nokon få sekund. Da er alt tungt, det er tungt å tenkja på å stå opp, tungt å tenkja på å gjera noko i det heile, og du har berre lyst å legga deg ned å hyla! det er tunge dagar. Det er forferdelig, og det føles ut som om det aldri skal bli noko bedre. Men det blir det. Right?

Eg trur nok at det har noko med årstiden å gjere at eg føler at alt er dritt, for det brukar som regel å vere slik på denne tiden av året. Kvart år. I år er ting litt annleis, og eg føler med meg sjølv at eg har litt meir kontroll over meg sjølv enn eg har hatt på mange år, men likevel så er ting forferdelig tunge, og eg veit nesten ikkje korleis eg skal takle alt sammen, på ein 'ikkje destruktiv' måte, slik eg er vandt til. Eg veit ikkje. Ana virkelig ikkje.

Verden er så stor. Eg har så mange spørsmål. Om livet. Om døden. Om alt. Akkurat no er hovudet mitt fullt. Heilt fullt.

Ferdig med arb.helg & er det lesarar igjen her?

2011-09-18T23:04:00.002+02:00

Endelig ferdig med arb.helg. Har vore ei kjempefin helg på jobb, men det er alltid deilig når søndagskvelden kjem og eg er ferdig med helga mi for denne gang. (thumbs up!) Lurer og på om det er fleire lesarar her eller om alle har kutta ut bloggen min? Veit eg har vore dårlig på å oppdatere for tiden, og dårlig på å kommentere, men eg prøver. :) Håpa i alle fall det er igjen nokon.

Vil og gratulera Marius, bror min, som er 18 år idag. Myndig og greier. Veit at den følelsen, den er goood! No ser eg på søndagsfilmen på tv3, skal laga meg ein kopp med te og berre slappa av resten av kvelden.

Q: Kva har du gjort i helga?

Ha ein fin kveld alle sammen!

Kosedag!

2011-09-14T21:45:00.003+02:00

Idag har eg vore heime, kosa meg masse med alle sammen, og det var kjempe godt å få litt tid med lillegutten min igjen. Lillegutten som egentlig har blitt ganske stor. Hjalp han å lese lekser idag, og han er blitt så flink, kan ikkje fatte at han er blitt så stor. så fort. Veste søte lillemannen min :)

Johannes tulla seg med gamle brillene til pappa, sweet;

No driv eg å bakar brød. Heimebakt brød er berre allerbest, og no er dei snart ferdige å heva, så da er det berre steikingen igjen. Wihu! Ser på bigbrother og berre slappa av, kjempe godt. Min kjære har slokna, og søv som ein liten unge. Søtt! I morgo har eg fri, før det blir arbeidhelg i helga.

Q: Kva har du gjort idag?

Hjelp!!

2011-09-13T22:51:00.005+02:00

No trenge eg virkelig hjelp. Eg treng inspirasjon. Eg treng rett og slett noko å skriva om for no begynna bloggen min å bli virkelig slapp, og eg vil ikkje at det skal vere slik. Så. Anyone; tips? Kva kan eg skrive om? Kva vil du vite? Spørsmål`? Spør meg om kva som helst.

det har blitt veldig lite blogging i det siste, og det er ikkje på grunn av dårleg tid, men på grunn av dårlig motivasjon, og null inspirasjon. Eg føle eg ikkje har noko å skrive om lenger, men eg er anhengig av bloggen og har hatt den i nokon år no, vil ikkje at den skal 'gå under'

Avslutta med at no skal eg finne senga,og eit bilde av meg og den beste guten i verden. Håpa eg får litt hjelp fra dikka :) Nattis.

vegen til eit liv uten sjølvskading.

2011-09-07T21:56:00.004+02:00

No har eg vore skadefri lenge, over tre, nesten fire mnd, og eg er kjempe stolt. Sjølvskading har vore eindel av mitt liv veldig lenge, i mange år, og det er veldig vanskelig å gje slepp på noko så kjendt, noko som har vore ein del av min kvardag i mange år. Det er vanskelig, det er uvandt og det er skummelt. No kjenner eg ikkje så sterkt på skadetrangen som eg kjende på før, eg er inne i ein tøff periode no, kjenner meg ganske deprimert og har lite energi, men likevel har ikkje å skada meg sjølv vore eit alternativ. Eg har tenkt tanken, det er vel normalt, men eg har ikkje gått så langt at eg har tenkt at 'no skal eg gjere det', og det føles godt.

Mange har spurt meg kvifor eg skadar meg sjølv, kvifor eg valde å gå den vegen, og det spørsmålet er ganske stort, og det har mange forklaringar og svar.

- Første gang var nok fordi eg hadde hørt om det, eg hadde det vanskelig og eg hadde sett at andre brukte den metoden for å takle vanskelige ting, og eg tenkte eg kunne prøve. Tenkte eg på konsekvensar? Ikkje i det heiletatt. Eg trudde aldri det skulle gå så langt, men det trudde me vel ingen.

- Etter kvart utvikla det seg. Eg skada meg oftare og oftare, og på ulike plassar. Etter kvart vart det oppdaga, og eg begynte å skjula det, men det var vanskelig. Og eg skamma meg. Eg skamma meg veldig.

- Eg hadde opphold. Fleire ganger. Eg tenkte aldri at no hadde eg slutta, men eg lot vere. I gode periodar, og tider der eg rett og slett berre valde å bruke andre metoder.

- Det kom alltid tilbake og når eg begynte på videregåande vart det meir ekstremt enn nokon gong, eg skada meg kvar dag. Kanskje fleire ganger om dagen, og eg kunne skade meg på ein god dag. Eg kunne skade meg heime. Eg kunne skade meg på skulen. Over alt. Eg hadde ingen grenser og eg gav faen i om eg ødlagte kroppen min, og eg gav faen i kva folk sa.

- På jobb gjekk eg med genser under uniformen min, og det var ofte vondt å jobbe med nye sår, og men aldri tenkte eg på at eg kunne få infeksjonar, eg kunne bli sjuk. Eg gav faen. Under heile perioden gjekk eg til samtale, noko eg fortsatt gjer. Me hadde aldri sjølvskading i fokus, men prøvde å jobba med det som var årsaken. Eg trudde aldri eg skulle bli ferdig med det. Eg var besatt. Av blod. Av arr. Av alt som var vondt og jævlig. Eg tenkte at eg aldri skulle slutte. Det var ikkje noko alternativ. Eg skulle aldri gje det opp. Det var min ting, og det var det eg hadde fullstendig kontroll på. Trudde eg.

- Etter kvart som tida gjekk så forandra tankegangen min seg. Eg har ikkje noko svar akkurat no på kvifor det vart slik, men livet mitt forandra seg, eg fekk ein ny viktig person inn i livet mitt som eg dele alt med, og det har nok hjelpt veldig mykje. Eg tenke no at sjølvskading er noko som var, det har vore og er sjølvsagt fortsatt ein stor del av livet mitt, men det er ikkje noko alternativ lenger. Det er ferdig. Eg håpa eg kan sei om eit år at eg fortsatt er skadefri. Eller om eit halvt år. Eg føler eg har fått ein styrke og eg føle at oppgava mi no er å fortsette kampen så lenge eg kan, og eg skal kjempe. Eg skal klare det. Det blir tøfft. Det er mange hindringar. Mykje som triggar. Men eg skal klare det. Eg skal!

Laaaauuuurrdag

2011-09-03T21:58:00.002+02:00

Det er kjempegodt med helg, helg er alltid godt, når ein har fri, det er alltid noko spesiellt med helg,dersom ein ikkje er ute å festar, men tek livet med ro, kan ein kjenne ein ro, og den roen er kjempe god. Kjempe god følelse å berre slappe heilt av iblandt. Idag har eg vore i Bergen på Akvariet med mine kjææære, egentlig lang dag, med masse køyring, men kjempekos likevel. No er det berre avslapping framfor tv'en, og i morgo tidlig har eg ekstravakt, så blir ikkje seine kvelden i kveld, men søndag er ein fin dag å jobbe på.

Neste veke blir ei tøff veke. Ikkje i forhold til jobb, men andre personlige ting, og eg ser ikkje fram til det, men nokon ting må ryddast opp i, slik er det berre. Det får meg til å tenkje på kor mykje eg angrar på her i livet, men likevel så måtte det skje, ellers hadde eg ikkje vore der eg er idag.

Ha ein fin laurdagskveld alle sammen!

Q: Kva har du gjort idag?

3 mnd og 3tusen tårer.

2011-08-31T22:37:00.005+02:00

Idag er det 3 mnd sia du reiste fra oss. 3 mnd sia eg fekk beskjeden at no er du vekke, men det føles som om det var i går. Kvar dag er du i tankane mine, og eg gret for deg ofte, nesten kvar dag. Fordi eg saknar deg, og når eg tenkjer på alle dei gode minna me har sammen blir eg glad, men samtidig trist fordi eg saknar deg så intenst mykje, og eg treng deg virkelig i livet mitt. I kvardagen min.

Framleis tek eg meg sjølv i å ta opp tlf min for å ringe deg, og for ikkje så mange dagar sidan tenkte eg at 'idag kan eg besøke Moi, for idag har eg fri.' Men så tok eg meg sjølv i å draume bittelitt, og det gjorde veldig vondt. Det er vondt at du ikkje er her med oss lenger, men eg er sjølvsagt glad for at du slapp å ha det vondt, for det hadde eg aldri unna deg, det hadde ingen unna deg.

Kvar dag, heile livet ditt var du ein gledesspredar. Du sa så mykje morosamt, du engasjerte deg i så mykje, og du hadde mange sterke meiningar. Eg elska det ved deg. At eg kunne diskutere. Spørje om alt eg lurte på, og alltid få eit fornuftig svar. Eit gjennomtenkt svar. Me lo ilag, grein ilag og me delte så mykje. Så mange gode samtalar, så mange gode minner. Verda treng personar som deg.

Eg elskar deg, verdens beste bestemor.

this ain't no game

2011-08-29T23:12:00.002+02:00

Dagane går, det pleie eg alltid å tenka, men no føles det ganske slik òg. Dagane går. punktum. Tankane er sjukt sterke for tiden, og eg veit liksom ikkje korleis eg skal handtera dei, eller kva eg skal gjere for at dei skal bli litt mindre sterke, og for at dei skal ta litt mindre overhand. Eg har null peiling. Skadetrangen er ikkje så sterk, faktisk. Eg har vore skadefri i nokon mnd no, og eg likar det. Eg kan aldri tenkja meg å gå tilbake til å skade meg sjølv for å få vekk dei vonde tankane, sjølv om eg på den tida, og framleis, godt kan forstå kvifor eg valde å gå den vegen.

Liver er tøfft, det er det, men det blir bedre, right? ein må ha tru på seg sjølv, for livet er virkelig ikkje nokon leik.

Eg blir dratt avgårde...

2011-08-26T00:17:00.005+02:00

Det er rart korleis kroppen kan kjennast så tom når hovudet er så fullt. Det er rart korleis det einaste ein vil er å sova, og du kjenner deg så sliten at du kunne sove tre døgn i strekk, men når du legg deg så får du det ikkje til. Eg har så lyst å skrika ut, men eg har ikkje krefter nok til å gjera det, ikkje akkurat no. Ikkje veit eg kvifor eg er lei meg heller, eg har det egentlig ganske bra, men når tårene kjem så lett og kreftene er bortevekk igjen da er det noko som ikkje stemmer, og eg likar det ikkje. Eg hata det. Hata følelsen av at eg berre sit på, men klarar ikkje styre. Eg blir berre dratt avgårde. Den tingen eg skulle ønska eg hadde kontroll på, har eg minst kontroll på akkurat no. Tankane mine. Psyken min. Whatever, det er i alle fall ikkje bra no, og det gjer meg så forbanna.

Nothing compares to you

2011-08-23T23:42:00.001+02:00

Syns dette var ein nydelig tolkning av sangen, så må berre dela den ;

Kva syns du?

Når ein blir tom for ord.

2011-08-20T23:38:00.003+02:00

Det blir lite blogging for tiden, og det er på grunn av at eg jobba mykje og er ganske bizzi. Har rett og slett ikkje tid eller ork til å innom pc'en, eller bloggen. Men prøve sjølvsagt å oppdatera når eg kan.

Dagane går, og eg har det vel egentlig ganske bra, bedre enn nokon gong har eg vel sagt, og det står eg for, sjølv om tankane er sterke for tiden, og humørsvingningane ganske sjuke. Det er så rart korleis ein kan smile i eit sekund og grine i det neste. Korleis ein kan gå bra å ver superglad til å føle seg så sint at ein kunne ha slått inn ein vegg eller sparka inn ei dør uten å kjenne det. Det er rart, men det er vel normalt? I alle fall ganske. Eg jobba mykje med meg sjølv, men evna i meg til å snakke om det som er vanskelig er vekke, bortevekk, og det er veldig vanskelig. Plutselig kom det eit sperre, som eg ikkje heilt veit korleis eg skal fjerne, og det er tøfft, fordi eg kjenner innerst inne at det kunne vert godt å snakke om ting, sjølv om ting går bedre. Nedturane kjem, og dei kjem tett for tida, og det er vanskeligare no for eg klarar ikkje setje ord på det slik eg gjorde før.

Eg vil kanskje ikkje heilt innrømma at ting ikkje er heilt på topp heile tida, men eg veit det, innerst inne. Eg veit at livet er vanskelig. Eg veit at livet kan vera heilt topp, eg veit at eg er heldig, og eg veit at eg har alt eg treng i livet for å få eit kjempe godt liv, men det er vanskelig å innsjå det. Akkurat som det er vanskelig å innsjå at eg faktisk treng... ord.

2011-08-15T19:07:00.001+02:00

Gi eit lite pip

2011-08-12T23:30:00.004+02:00

Det er vanskelig å fungere for tiden, eg har egentlig den oppturen, men eg merka på heile kroppen at det begynna å snu kraftig. Kanskje fordi eg er sliten, kanskje fordi det er mykje stress eller kanskje rett og slett fordi hjernen min ikkje vil jobba på lag med meg akkurat no.

Eg er deppa, men samtidig har eg det bra. Livet mitt er veldig fint, men likevel så er det noko som held meg igjen, og eg kan ikkje kontrollera det slik eg trudde, desverre. Eg gir ikkje opp, livet har vist meg at verden kan vere god, livet er godt og me skal ta vare på det, det har eg tenkt å gjera, sjølv om det går nedover. Eg tviheld på det som er bra, og eg har mange lyspunkt, men enda så er det ei lita stemme langt der inne som fortel meg at 'du er ikkje komme så langt som du kanskje trudde'.

Aldri ver innbilsk, aldri tru du kan bli kvitt sorgene dine, men om den dagen ein gang kjem, nyt det.

liten update

2011-08-10T22:14:00.003+02:00

Det er fem dagar sia sist eg blogga, og eg føle meg veldig sløv med bloggingen for tiden, men eg prøve så godt eg kan å komma med ein oppdatering når det er mulig. Dagane går i èitt, eg e på jobb, har køyretima, er på teorikurs og sjølvsagt kvalitetstid med venne, familie og min kjære, så det blir lite tid til å sette seg ned framfor datan. Men hey, no er eg her.

Idag har vore den verste dagen på lenge, det har ikkje skjedd noko spesiellt men idag har tankane tatt overhand og masse tårer har det vore idag - i heile dag. Her kjem spørsmåla igjen, og alt eg klarar å svare er; 'eg veit ikkje.' for det er det eg føler. Eg føler verden rasar sammen og eg klarar ikkje kontrollere tankane mine, men likevel klarar eg ikkje setje ord på dei tankane som kjem, eg berre veit at dei er vonde, dei gjer vondt, forferdelig vondt.

No har tankekøyret roa seg litt ned for i kveld, og eg har tenkt å eta litt og så finne senga, det blir ein lang dag i morgo med jobb, køyretime og kurs på kvelden.

Ha ein fin kveld alle sammen!

det 'gode' liv

2011-08-05T18:42:00.002+02:00

Gode dagar er godt, og det er lenge sia eg har kunna sagt at eg har det så bra eg har no, i alle fall så greit. Dagane er ikkje lenger eit ork, men eg gleda meg til å vakna opp om morgonen, og eg ser fram til neste dag når eg legg meg om kvelden. Det er ein fantatisk følelse. Samtidig så er eg livredd, eg er livredd for nedturen, og eg tykkjer det er vanskelig å 'få lov' til å ha det bra, fordi eg er redd for nedturen, og fordi når ting går litt nedover så føler eg at eg fortjener det ikkje, men eg gjere faktisk det. EG fortjene å ha det bra, EG fortjener å gleda meg over livet, og EG fortjene alle gledene eg kan få. Like mykje som DU. For DU fortjener det òg, like mykje som meg, og eg unne alle, spesiellt alle bloggvennene mine som ikkje har det så enkelt, å oppleve den følelsen eg har no, og om du har sjansen, grip den, ikkje tenk på nedturen, for når den kjem, kanskje sterkere enn sist, så var oppturen likevel verdt det, for dei nydelige, gode følelsane vil du aldri gløyma uansett, og da har du noko å kjempa for.

Eg kjempar kvar dag. Eg kjempar mot angsten, mot skadetrangen, mot alt det negative, men eg kjempar hardare enn nokon gong fordi eit liv der det ikkje gjer vondt å pusta, det er heilt fantastisk.

the last three days

2011-08-04T14:30:00.002+02:00

har vore kos kos. Eg & Amalie har kosa oss heima aleina, tirsdag var me ein gjeng å grilla, å sat ute lenge om kvelden, wihu. Igår hadde eg køyretime, og eg var på teorikurs, jævlig spennande faktisk, og no er eg nokon steg nærmare lappen enn eg var sist. Supert. idag sov eg til eg vakna, og det er alltid like fantastisk! Eg & Amalie laga superfrukost og no sit me i kvar vår soffa å ser på Glee, og her skal eg sitte ei stund. Bloggast seinare folkens! Ha ein finfin dag!

uuuupdate

2011-08-01T22:40:00.003+02:00

Det er første august idag og min første dag på jobb igjen etter ferie. Og jepp, det var heilt sjukt hardt å stå opp, men det var faktisk ganske godt å begynna å jobba igjen, og treffa folk igjen. Torsdag til laurdag var eg på Kielbåten med min kjære, Henriette og Magnar, kjempe koslig tur, heilt kanon om eg kan sei det sånn... Skal legga ut litt bilde ein an dag. Ellers går ting ganske greit, opp og ned som vanlig men HEY, eg klara meg.

Idag etter jobb har eg kosa meg med Amalie, heime aleina. Laga salat, sett på tv og berre chillan max. Kjempe koslig, og det skal me ha nokon dagar til òg. Eg elska søstra mi. No blir det snart sleep-time på meg for eg skal på dagvakt igjen i morgo klokka sju, og eg er trøtt. Så, god natt folkens. Ha ein fortsatt fin kveld!

Når det blir vanskelig å fungere

2011-07-26T20:04:00.004+02:00

Det er vanskelig å fungere når du føler at hovudet ditt er fullt. Du gir på, gjer alt for at ting skal bli akkurat slik du hadde tenkt, og du gjer alt for at folk rundt deg skal ha det bra, og å please andre er viktig for at du skal føle at du har gjort ditt , dag for dag. Kvar dag blir det samme og du føler tiden reiser i fra deg, samtidig som den går uendelig fort. Kvar dag skyv du tankane dine vekk, du klarar ikkje snakke om det og du utsett og utsett. Til slutt kjem du til eit punkt der du forstår at du kanskje skulle ha bremsa litt før den store kræsjen. Du føler deg utslitt. Ferdig. Totalt kaos i hovudet.

Du tenker. Tankane et deg opp fra innsida og det er den tingen du har minst kontroll på, dine eigne tankar. Draumane kjem, du blir innhenta av virkeligheten sjølv når du søv. Når ting blir sånn, da er det vanskelig å fungere.

Vennekos & pugging

2011-07-25T23:51:00.003+02:00

Idag har eg kosa meg med Marita, me har sett på tv, hørt musikk, ete tikkmasala og lest teori. Kjempe koselig å vera med Marita, lenge sia sist, og me har det alltid kos. No sitte eg aleina og har ein pause fra lesingen, drive å lese 'vegen tl førerkortet', for no er det på tide å ta lappen, og målet er å prøve å ha den før eg skal på skule i Januar, og eg håpa eg klarar det, eg skal i alle fall gjere alt eg kan, har så lyst på lappen no, trenge den virkelig.

Ellers har eg ikkje så mykje på hjertet i kveld, er egentlig trøtt og klar for å legge meg snart, men venta på ein fin ein.

Q: korleis har dikka det i kveld?

Tragisk!

2011-07-23T14:09:00.002+02:00

Det var rett og slett forferdelig å vakna til nyhetene idag som kunne sei at no er det 91 bekrefta døde etter den forferdelige hendelsen i Oslo igår. Fortsatt leitar det etter ungdommar på utøya, som forsøkte å svømma over til den andre sida. Det er rett og slett forferdelig å tenka på at nokon kan gjera noko sånnt, tenk å angripa ungdommar som kjempar for noko dei trur på, ungdommar som engasjerer seg i samfunnet, ungdommar som bryr seg. Det er heilt ufattelig. Skal det ikkje vere lov å ha eigne meiningar lenger? Det er heilt uffattelig. Tenk at nokon kan gjere noko sånnt. Mot eit heilt land.Uskuldige menneske. Eg har ikkje ord. Igjen går alle tankane mine til alle dei foreldra som har mista ungdommane sine på den verste måten ein kan tenkja seg, til alle ungdommane som har opplevd noko som set spor for resten av livet.

Sjokktilstand i Norge

2011-07-22T21:16:00.003+02:00

Rekna med at alle har fått med seg det forferdelige som har skjedd i Oslo og på utøya idag, eg har virkelig ikkje ord, er heilt rysta. Med ein gang eg hørte om det tenkte eg det ikkje var så ille, men når eg såg bilda på tv'n, fyy fan. Skulle virkelig ikkje trudd dette var Norge, trygge Norge. Heilt forferdelig, og heilt sjukt at nokon kan gjere noko sånnt. Heile landet er nok i sjokk, og tankane mine går til alle pårørande , alle skadde og vitne til denne forferdelige hendelsen idag.

Ellers er eg litt tom idag. Har vore to tøffe dagar, og eg er ekstremt sliten. No blir det å slappa av resten av kvelden, og sova lengelenge i morgo.

Ha ein god kveld alle sammen.

Home sweet home !

2011-07-20T21:08:00.002+02:00

Endelig heime. Har vore vekke i nesten ei veka no så det var heilt supert å komme heim igjen, missforstå meg rett; har hatt det kjempe kjekt òg, men det er alltid fint å komme heim att. Eg & Kristina har farta masse rundt. Torsdag til laurdag var me på hytta aleina, berre slappa av å gjorde ingenting, laurdag reiste me til Halden til tanta hennas, var i Sverige Søndag og så tilbake på hytta der resten av familien hadde komme. Mandag feria me bursdagen til vetle snuppa mi som har blitt 15 år. Tirsdag reiste me til Valdres til ei anna tante av Kristina og idag køyrde me heim til Lærdal igjen. Nice! Har kosa oss masse og brukt litt for mykje peng, men hey, det er jo ferie, og det blir lenge til neste gang.

Har og fått nyheten om at eg har komme inn på sjukepleiarskulen i Førde, og eg begynna i Januar. Det er så fantastisk at eg har ikkje ord. TENK at eg skal få lov å gjere det eg har mest lyst til i heile verden, og gjett om eg skal klare det! EG skal det!

Kjapp oppdtering dette men no skal eg ha litt kvalitetstid med min kjære, så me bloggast imåro folkens.

Hytta next

2011-07-14T13:28:00.002+02:00

No stikke eg på hytta med min beste venn. Wiihu. Kristina sitte rett nemme meg og me er klare som berre det for ein liten ferie tur på hytta. Da blir det bading, soling, avslapping, shopping og tyyysenfryd satsa me på. blir godt å komma vekk litt, det er jo liksom feeerie. Blir nok ikkje på nett dei dagane så me bloggast når eg kjem heim igjen folkens. See ya.

Alternativ er vanskelig

2011-07-12T23:10:00.000+02:00

Dagane går og det er fortsatt godt med ferie, likevel sjølv om det er ferie så er tankane fortsatt her. Dei kjem snikande og det er ikkje lett å kontrollera dei. Men, èin positiv ting er at dette er den første sommaren uten nye sår på armar og bein, og det føles godt, men likevel rart. Eg sakna det, eg sakna smerten, og eg sakna følelsen, følelsen av kontroll. Eg sakna det, men likevel er det utrulig godt at eg har komme så langt, og eg føle meg sterk, eg føle at eg mestra det ganske godt, bedre enn nokon sinne, og det er godt. Følelsen av kontroll på ein anna måte enn eg er vandt til, og eg håpa så inderlig at eg kan bli skadefri. Eg håpa, eg håpa og eg prøve så hardt eg kan. Eg prøve virkelig.

Det er rart når eg får ein nedtur å finna ein anna måte å takla det på, ein anna måte å 'overleve' på , ein anna måte å takle kvardagen på. Ein måte som ikkje er destruktiv. Det er vanskelig. Eg har aldri tenkt at det går an å takle problem uten å skade meg sjølv, eg trudde alltid at det var løysningen på alt. Løysningen min. Min overlevelsesstrategi. Men det er vanskelig å finne andre måtar å takle ting på. Alternativ er vanskelig.

første dagen av ferieeen

2011-07-11T23:45:00.002+02:00

Igår kveld var eg på jobb, siste dagen på jobb på tre veke.No har eg ferie, og det er så godt å sei det, det er så godt å tenka på ; FERIE! FERIE! FERIE! Idag har eg surra på, rydda, vaska kle, slappa av, og på kvelden var me hos farmor og farfar, føle eg har fått masse ut av dagen idag, ja. Fått kvalitetstid med Amalie&Johannes og resten av familyen og det er jo fiiinfint. Eg må berre nemna igjen kor høgt eg elska sommaren, i bilen idag hørte eg og Amalie på 'idyll' med postgirobygget, og den sangen gir ein kjempe god følelse av sommar. Gode dagar. Og det er så fint. Har òg hatt litt kvalitetstid med Kristina pluss lærekjørt med verdens beste, så no gleda eg meg egentlig til å legga meg å sova så lenge eg vil i morgo, for eg har jo ferie. Wihu.

Q: Kva har DU gjort idag ?

'Eg veit ikkje'

2011-07-10T23:45:00.000+02:00

Eg tenke og tenke, hovudet mitt svirra rundt så mykje rart heile tiden, og eg veit ikkje kor eg skal begynna eller kva eg skal sei når folk spør meg kva eg tenkjer på, for eg veit ikkje. Er ikkje det normalt? Eg begynna nokon gonger å grina, og eg får spørsmålet; 'kva er det?' Eller 'kvifor gret du?' Eg får stamma fram eit svar, 'eg veit ikkje' , ikkje berre fordi det er vanskeleg å prata, eller fordi eg ikkje klarar å snakke om det, men fordi eg faktisk ikkje veit. Nokon gonger føler eg at det ligg djupare, det ligg så djupt at eg veit at eg er lei meg av ein grunn, men eg klarar ikkje setje fingeren på det. Eg klarar ikkje snakke om det for eg veit ikkje, eg har ikkje noko svar, ikkje til meg sjølv eigong.

Eeg syns det er vanskeleg med tankar. Tankar eg eigentleg ikkje har. Eg er heilt tom, men likevel heilt full i hovudet, og det er slitsomt, forferdelig slitsomt. Eg har faktisk blitt flinkare til å setje ord på ting, eg har blitt flinkare å fortelje kva eg tenkjer, og snakke om ting eg veit eg treng å snakke om, men likevel er det eit sperre der som er så vanskeleg å få vekk, og det for meg sjølv òg. Eg treng å vite kvifor eg er lei meg, eg treng å vite kvifor eg blir så sint at eg får følelsen av at eg kunne drept nokon, og eg treng å vite kvifor eg gret. Kvifor magen min knyter seg og eg berre har lyst vekk. Eg ser det nokon gonger, men oftast veit eg ikkje. Det er tomt.

Kanskje det er tomheten som slit oss ut? Eg veit ikkje.
'Eg veit ikkje', skulle ikkje vore eit svar.

song of the summer

2011-07-08T23:48:00.000+02:00

What do you think?

Snart ferie!

2011-07-07T21:28:00.003+02:00

Eg er glad. Det er sommar, faktisk har det vore litt sol, og varmt, og eg skal snart ha ferie. Endelig. Eg ser så fram til ferie, berre slappa av og nyta sommaren. Det skal bli supert! Huska så godt når eg var liten, når me var ferdige på skulen var det ferie i to mnd, var nesten lei av å ha fri når me begynte igjen. Slik er det ikkje i 'vaksen' livet, men tre veker blir heilt fantastisk. Har ikkje så mange plana, men eg skal ta det knusande med ro, og slappa av max, og bruka tid på alle som betyr noko for meg, det blir fiiin fint. Og er me heldige blir det kanskje ein spontan sydentur òg. Amazing. Eg elska sommaren. Sitta ute om kvelden uten å frysa, soli om dagen, og lyset. Alt. Eg elska sommaren, virkelig.

Idag har eg vert i samtale, og det gjekk veldig greit, sikkert fordi ting egentlig går ganske greit for tiden. Etter samtalen shoppa eg med Amalie&Kristine, og det vart eindel penger brukt, ja, men det var verdt det. Wihu. Shopping er jo faktisk terapi, right? No blir det chill resten av kvelden.

Ha ein fin kveld folkens.

Gratulera med overstått!

2011-07-04T16:23:00.003+02:00

På laurdag hadde du bursdag, eller du skulle ha hatt, eg veit ikkje. Du skulle i alle fall ha fylt 78 år på laurdag, og det er så rart å tenkja på at det ikkje skulle skje. Eg & Amalie var nede med ein blomst på grava di på laurdag, ein liten helsing på bursdagen din fra oss. Likevel, det føltes så feil, det føltes så rart at me skulle gå dit, at me ikkje skulle komma opp til deg, gratulera deg og gi deg ein stor klem. Det var heilt feil, men likevel slik det var. Kjære verdens beste bestemor, no er sommaren her, det er sol idag og eg ser deg for meg, sit på trappa di å solar deg, raud på bringa. Eg saknar deg, og kvar dag er du i tankane mine, og eg kan aldri få sagt nok kor mykje du har betydd for meg alle desse åra, eg har ikkje ord. Ingen ord kan beskriva kva eg føler.

Eg skulle eigentleg berre sei gratulera med overstått bursdag.
Kjempe glad i deg.

2011-07-01T22:54:00.000+02:00

2011-06-29T12:37:00.003+02:00

Det verste eg veit er å bli skuffa av folk, når folk du er virkelig glad i seier eller gjer noko som får deg til å få vondt i heile kroppen. Det treng ikkje eingang å vere noko stort, berre ein liten ting som får alt til å vri seg inni deg, og du føler deg plutselig ikkje så mykje verdt, likevel. Det er sjansen ein må ta når ein blir glad i folk, når du knytter deg til folk, du blir såra av den minste ting, fordi du set den personen så høgt.

Nei, eg har ikkje blitt skuffa, eg berre tenkjer på følelsen, fordi eg merka kor lite som skal til når eg er med folk eg er virkelig glad i, før at eg føler meg ubetydelig. Null verdt.

På den andre sia så er det beste eg veit å bli glad i folk, å knytta meg til folk, det gir deg ein sånn god magefølelse som du ikkje får på anna vis. Det er fantastisk, og eg ville aldri gitt slepp på den følelsen. Skuffelse og svik får komma, eller ikkje.

Hope

2011-06-23T20:26:00.004+02:00

Sjølvskading har vore ein stor del av livet mitt i mange år,og det er det fortsatt. Aldri har eg klart å tenkt at kanskje det kan bli eit avslutta kapittel i livet mitt, ein epoke som er over. Det skulle aldri skje, men no er det sånn. I alle fall er det på god veg til å bli noko som var. Noko eg kan sjå tilbake på, eg håpa i alle fall eg kan klare det, for ein gongs skuld kan eg lykkast med noko eg har lyst til. Eg har så lyst å bli skadefri, eg har så lyst å finne ein anna måte å takle følelsane mine på enn å ty til skading, destruktivt? Ja, egentlig, men det er vanskelig å sjå det. Det er vanskelig å tenke at det går an å takle livet på ein anna måte, men eg begynna å forstå, sakte men sikkert.

No har eg vore skadefri lenge, med ein sprekk har det gått lang tid, og eg føle at det er ganske bra, samtidig som eg tenke på det kvar dag. Det blir nok vanskelig å gje slepp på det, og det er ikkje sikkert eg nokon gong kan gje heilt slepp, men eg håpa eg kan klare å distasere meg fra det, og at eg kan forstå kva det gjer med meg, kva det har gjort med meg og at eg ikkje treng det i livet mitt. Eg håpa det, og eg skal virkelig jobba for at ting skal bli sånn. Sjølvskading har vore ein del av livet mitt i mange år, no er eg tjue og eg veit meir enn eg visste den gongen. Ja eg angra, eg angra på at eg kutta meg første gang, men samtidig så vil eg sjå på det som ein erfaring, og eg håpa så inderlig at eg neste sommar kan tenka at no er eg skadefri. Det skal vere mitt mål, og eg skal jobbe som faen.

God helg mine kjære

Gullet mitt er blitt stor!

2011-06-22T22:43:00.002+02:00

Gratulera med dagen lillevenn, tenk at du er blitt sju år gammal. Stor gut, men fortsatt lillegutten min. Hugsa so godt den dagen du vart født, og det har gått så fort. Du er det beste i verden og eg e kjempe glad i deg, vetlebror.

skrivesperre

2011-06-20T20:36:00.002+02:00

Hei igjen folkens !
Eg er tom for ord idag, eg tenkjer ofte på kva eg skal skrive på bloggen, for når det er lenge sia eg har oppdatert føler eg at eg må skrive, og eg vil jo. Som oftast kjem det automatisk, eg tenkjer ikkje på kva eg skal skrive om, eg berre startar, og det kjem av seg sjølv. Om det har noko meining er vel litt opp og ned. Idag har eg virkelig skrivesperre, har vore på jobb idag, er kjempe sliten sjølv om eg har sove ei god stund etter jobb, og eg vurdera å legga meg igjen snart. Det var den dagen, liksom. Uansett, sia eg ikkje har noko å komme med idag, så spør eg;

Korleis er det med lesarane mine?
Nokon som skal på tur i sommar? kor?

Ha ein fin kveld!

Shopping er god trening

2011-06-17T20:29:00.002+02:00

Idag har eg vore i Åsane på shopping med jentene mine, og det var kjempe kjekt, og slitsomt. Brukt masse masse peng og handla masse masse fint. Det er floooott. No er eg sliten. Men det er HELG! digg! Trur kommentar greia mi funka igjen for har fått inn nokon, men e ikkje heeilt sikker. Må stikka no, anyway; God helg folkens.

Hjelp

2011-06-14T22:55:00.002+02:00

Fekk ein meld på facebook om at det ikkje går an å kommentere på bloggen min, veit ikkje korleis eg får fiksa det eller kva som er problemet, men hvis nokon kan hjelpa meg så send meg ein meld på facebook @ kathrine kaardal natvik.

:)

Catch me if I fall

2011-06-13T22:48:00.004+02:00

Kva gjer du når du føler du ikkje kan vera aleina? Når du føler du er nødt til å ha folk rundt deg heile tida, ikkje fordi du er redd for at du skal finne på noko destruktivt, men rett og slett fordi du er redd du ikkje skal takle dei tankane som kjem som eit slag, aleine. Kva gjer du når du føler deg som ein liten unge som treng å bli passa på døgnet rundt? Og du er faktisk vaksen, du er det, det berre føles ikkje sånn.

Kva gjer du når du føler at heile verden rasa sammen, ikkje fort, sakte men sikkert kan du merka det rasa meir og meir, og du venta på at du plutselig skal vere den einaste som står att. Heilt aleina i den store verden. Aleina. Heilt aleina. Kva gjer du da?

Kva gjer du når du sloss med sterke krefter kvar dag, og du føler at for kvar gang du vinn kampen så kjem du nærare og nærare eit nederlag? Du ventar heile tida på neste kamp, men du blir mindre og mindre kampklar fordi du er sliten. Tom fo krefter, likeeins som tom for ord. Kva gjer du når du ikkje har fleire krefter igjen og ikkje orka å sloss meir? Ikkje kjempa meir, uansett om du har lyst. Kva gjer du da?

Det er skremmande å føla at ein ikkje har kontrollen sjølv, å vera avhengig av folk er ikkje gøy, sjølv om eg elska å ha folk rundt meg så er det godt å vera aleina òg, men ikkje no. No er det ikkje godt. Det er berre ekkelt. Og vondt.

Sick.

Kontroll, kom tilbake!

2011-06-10T23:02:00.003+02:00

Humørsvinginga må vera noko av det verste som finst, og akkurat no er det over alle grenser. Korleis kan det vere sånn at ein er glad i det eine sekundet og tårene trilla i det neste? Kvifor er det sånn at ein ikkje kan setje ord på kvifor ein føler at ein er trist og lei, men ein føler det på heile kroppen? Det er ingenting som skal til, absolutt ingenting, og det er skremmande. Det verste er egentlig korleis det går utover menneska rundt meg, og eg føler meg dum når eg blir sint for den minste ting. Det er ikkje rett, men det er heller ikkje noko eg kan styre, og det er jævlig vondt. Trist. glad. trist. sint. forbanna. lykkelig. forelska. trist. dritt lei. glad. You name it.

Det verste eg veit i heile verden er å ikkje ha kontroll på følelsane mine, og i tillegg ikkje klare å setje ord på dei er like ille.

Kontroll er ein fin ting, og den har eg mista totalt.

Egentlig er eg glad, for eg har verdens beste.

Fordi du er den beste.

2011-06-07T23:17:00.006+02:00

Idag var begravelsen din og eg håpa du såg kor mange som var der. Kor mange du har betydd og betyr noko for, og kor mange som har deg i hjertet sitt. Eg er stolt over at du er bestemor mi, eg er stolt og glad for at eg fekk ha det forholdet til deg som eg hadde, heilt fra starten av. Og eg er så takknemlig for alt du gjorde for meg, for at du alltid var der, og for at du var verdens beste. Me diskuterte, me var ueinige men eg visste alltid kor eg hadde deg, og eg visste at hos deg var eg velkommen heile tida, uansett. Du sa det òg, heile tida. Eg kan med sikkerheit sei at du har vore og er, det viktigaste i livet mitt, og eg håpa eg kan gjera deg stolt, og eg skal leva livet mitt med deg i hjertet mitt, med deg i tankane mine, og eg skal aldri gløyma alt me har hatt sammen, du vil alltid vera ein stor del av livet mitt sjølv om du ikkje er her, og i alle fall ein stor det av hjertet mitt.

Den største plassen av dei alle, får du.
Og den skal du alltid ha.

- Den beste engelen i himmelen.

SMILE! it's sunday

2011-06-05T22:26:00.003+02:00

Hiihoi! Endelig søndag. Trudde aldri eg skulle sei det, men idag er det sånn. Har hatt arbeidshelg i helga og jobba tidlig både lørdag og søndag, og trøtt i trynet.com passa godt til meg når eg kom på jobb idag tidlig litt før sju. Sove dårlig om natta for tiden, eg sove, men vakna med jamne mellomrom av ein slags panikk, og det gjer sjølvsagt til at ein blir meir sliten enn vanlig. Ikkje sammenhengande søvn er ikkje bra. MEN, idag har det vore sol, og det er vel berre naturlig at ein blir i bedre humør når det er sol og varmt ute, eller? Eg føle i alle fall det. Det har mykje å sei.

I morgo skal eg til psykolog, kjempe lenge sia sist, og det gjere det vel egentlig mykje meir vanskelig, vanskelig når det går så lang tid mellom kvar gang, syns no eg i alle fall, men det har no berre blitt sånn. Får gjer mitt beste. No kjem Kristina så eg får tyta litt med ho.

Bloggast imåro folkens!

2011-06-03T23:00:00.002+02:00

Til minne om verdens beste

2011-06-01T12:17:00.008+02:00

Kjære verdens beste bestemor. Du som alltid har vore der for meg, deg eg har delt latter og tårer med, deg eg har diskutert med, deg eg har sett opp til heilt fra før eg kunne gå. I fjor skreiv eg eit bursdagsinnlegg om deg her, og sjølvsagt da ana eg ingenting om at det skulle bli sånn, mindre enn eit år etterpå. No er du reist. Til bestefar. Du har reist fra oss, og du har fått fred. Eg unna deg alt det beste i heile verden, men eg kan ikkje fatte at du ikkje lenger er her. Eg forstår det ikkje, eg vil ikkje forstå. Eg vil ikkje tru det.

Eg hugsa alt me har gjort sammen, når eg var liten sov eg hos deg heile tida, du låg å strauk meg på ryggen til eg sovna. Eg hugsa alle diskusjonane våre. Meiningane dine. Du var berre god.

Onsdag snakka eg med deg i tlf, det var ein vanlig samtale, du lurte på noko og du la på uten å sei hade, det gjorde du alltid. Torsdag ringte eg deg, da hadde du vore hos legen, du var i fin form og du skulle i 70 årsdag. Ikkje visste eg at det skulle bli siste gongen eg snakka med deg, da skulle eg fortalt deg kor glad eg er i deg. Lørdag får eg beskjeden at du har fått slag, du ligg på sjukehuset, men håpet var sterkt. Du skulle vakna att, trena deg opp å komma deg i gang igjen. Søndag var eg innom deg før jobb, du klaup i armen min, og du sa 'ja' til meg når eg sa at eg skulle komma tilbake dagen etter. Mandag vakna eg til beskjeden at du kjem til å reisa. Heile mandag var eg hos deg, du berre sov. Ingen kontakt, men du hadde ikkje vondt. Me kunne sjå at du var fredelig. No er du vekke, og eg trur ikkje det har gått opp for meg enno, men du er faktisk vekke.

èin ting er sikkert, og det er at du alltid vil vere i hjertet mitt, kvar dag, heile tiden, for du har vore, og er den viktigaste personen i livet mitt, og eg elska deg.

Kvil i fred, bestemor.

Livet er skjørt

2011-05-29T23:57:00.002+02:00

Ein ting eg har fått erfart eindel den siste tiden og som også har vore i tankane mine er kor skjørt livet er. Og no har eg sett det igjen, livet er skjørt, ting skjer fort og uventa og det er snakk om dei sterkaste kreftene på jord. Ting me ikkje kan kontrollera. livet. Døden. Me vert ramma av sjukdom, forferdelige sjukdommar, og det rammar folk som absolutt ikkje fortener det. Plutseleg står me der, hjelpeslause, og me tenkjer på ting me skulle gjort, ting me skulle sagt, nokon gonger er det for seint, andre gonger vinn livet, og me får ein ny sjanse.

Livet er skjørt, og det har eg sett i helga, men håpet er sterkt, og håpet held oss i live. Håpet får oss til å holda ut, litt lenger.

Eg elska deg.

summer memories

2011-05-27T18:05:00.003+02:00

Sitte å tenke på bloggtreffet ifjor sommar, det er den beste helga eg har hatt nokon sinne, og tenk at dei beste menneska i verden kunne vera samla på èin plass. Fantastisk. No nærma sommaren seg, og eit nytt treff blir planlagt, og eg håpa så inderlig at eg kan få vert med, har fri den helga, og hvis eg får med meg Tina så kjem me sammen, så det hadde vert toppers. Har så lyst å møta alle sammen igjen.

If sorrow could scream I'd be deaf in a day

2011-05-24T20:03:00.000+02:00

No er dagane her igjen der eg tenke på deg heile tiden. Såg på bilde av deg igår og eg syns det er heilt sjukt at eg aldri skulle få oppleva deg. At eg aldri skulle få bli kjendt med deg. Aldri skulle få læra noko av deg eller oppleva korleis du var som person. du var nydelig, og det lyse godhet lang veg når eg ser på bilde av deg, og eg skulle ønska eg kunne gjera deg stolt, men eg klara ikkje å tenka at eg skal leva livet for deg, eg klara ikkje.

Eg veit, eg har hengt meg opp i at du ikkje er her og eg klara virkelig ikkje å gje slepp på deg, og eg fortsette å tenka på korleis ting kunne ha vore, klara ikkje godta at ting er slik dei er. drømmeverdenen er nær i mitt hovud, men eg veit at det er umulig. Heilt umulig. Og forbudt. Den forbudte verdenen er den eg lika, og ikkje klara å gje slepp på, der er du. Der er du, og ikkje eg. Det er det eg ikkje klara å forstå, eg klara ikkje og eg vil ikkje. Det går ikkje. Det er heilt feil i mitt hovud.

Lillejenta mi har blitt stor

2011-05-22T22:12:00.003+02:00

Gratulera med dagen verdens beste søster. Lille jenta mi er konfirmert idag og eg føle meg nesten som ei stolt mor. Hadde ein kjempefin dag idag og det håpa eg at du hadde òg lillevenn. Du er verdens beste og eg er kjempe glad i deg, det skal du veta. Me har hatt so masse morro sammen opp igjennom og eg gleda meg til alt me skal finna på. Lille jenta mi har blitt stor, tenk det. I love you forever.

2011-05-19T11:40:00.001+02:00

2011-05-15T21:00:00.003+02:00

Nokon gonger vil eg berre sova,
drøyma om alt som kunne vore,
og gløyma alt som vart..
Nokon goner vaknar eg og forstår at ein draum er ein draum.

Nokon gonger føler eg for å dø,
andre gonger prøver eg så hardt eg kan å leve bittelitt.
Nokon gonger feiler eg og livet tek meg att,
dreg meg tilbake.
Eg tviheld på det der og da. Fordi eg er redd.

Nokon gonger er livet godt,
ting skjer som gjer deg glad, mennesker kjem inn og får deg til å føle deg spesiell.
Nokon gonger er livet greit,
medan nokon gonger føler du at du ikkje fortjener lykken,
lykken fortjener ikkje deg..

Livet og døden.
Det største spørsmålet på jord,
og det vanskeligaste.

Dei fine dagane

2011-05-13T20:39:00.003+02:00

Dagane går og for tiden har eg det egentlig ganske greit. Angsten kjem ofte men eg føler litt meir kontroll enn eg har gjort den siste tiden. Klart, det går opp og ned og eg har alltid vert veldig redd for oppturane fordi det blir så jævlig når eg dett ned igjen, men akkurat no så prøve eg å gjer mitt beste for å nyte den oppturen eg har akkurat no. Det kjem dagar, dagar der tankane må komma, dagar der eg vil vera aleina og dagar der alt er så mørkt og jævlig at eg ikkje veit om eg vil takle noko meir, nokon sinne, men eg har blitt vandt til det. Rett og slett. Eg trur eg aldri kjem til å ha det heilt bra, ikkje hundre prosent, men det er vel ikkje så mange som har det heller, igrunn. Dagen idag er god. Dagen igår var god og eg håpa dagen i morgo blir god òg. Eg skal vere glad for alle gode dagar og eg skal dele dei gode dagane med dikka akkurat sånn som eg deler dei dagane som kun er dritt. Idag er eg egentlig glad for at eg er her.

This is MY life

2011-05-08T21:07:00.005+02:00

Eg elska å skriva, eg har alltid likt det. Eg syns det er vanskelig å prata, det er vanskelig å få fram akkurat det du tenkjer i ord når du skal snakke, men når du skriv er det så mykje enklare. I alle fall når det er ting som faktisk er veldig vanskelig å snakke om. Eg syns åpenhet er viktig, sjølvsagt til ei viss grense, men det er veldig viktig. Eg har fått masse forskjellige tilbakemeldingar på bloggen den siste tiden og det får meg til å tenkja på kor tabu ting egentlig er her i verden. Eg tenkjer da spesiellt på psykisk helse/psykisk sjukdom, tankar etc. Kvifor skal det vere slik at me ikkje skal få utrykkje det me føler, det me tenkjer og kvifor skal me ikkje få sei noko om korleis me opplev livet, på lik linje med andre? Eg syns det er viktig å snakke om tankar, tankar er det mest vanskelige som er i livet og det drep deg innvendig. Eg angra ikkje på at eg oppretta bloggen min og eg angra ikkje på at eg har vore så åpen som eg har vore, og ja, eg har tenkt mykje, men eg vil fortsetta, eg vil skriva det eg føler, det eg føler er rett for meg. Det eg tenkjer, og korleis eg opplev kvardagen. Det er mitt liv. Bloggen har faktisk hjelpt meg mykje, for eg har stor tru på at skriving er terapi, det hjelp å snakke om tankane men det hjelp også å skrive om det og eg trur mange av bloggvennene mine er enige der, det er jo ein grunn for at me skriv. Eg føler mange kan kjenne seg igjen, og eg føle òg at mange blogga er ein stor motivasjon for meg. Så folkens. Dette er mitt liv. Det er mine tankar og sånn skal det vere. Bloggen forblir, og eg kjem ikkje til å leggje skjul på ting for andre sin del.

det er ikkje nokon leik lenger.

2011-05-01T23:07:00.003+02:00

Eg sakna virkelig den tiden der ting ikkje var så komplisert, når eg ikkje måtte tenke sånn på altmulig dritt som berre gjer at du blir sliten i heile kroppen. Eg sakna tiden for berre eit år sia kanskje, når eg hadde litt meir kontroll på det som går på det fysiske. Den tiden når angsten ikkje gjekk utover alle grenser, og når eg trudde at psykisk var psykisk og fysisk var fysisk. No er det ingen leik lenger, det er alvor, full alvor.. Har ikkje så mykje å komma med idag, har jobba i helgi, og no gleda eg meg til å sova lenge i morgo.

Høgre eller venstre?

2011-04-28T22:41:00.003+02:00

Det er vanlig for folk å ta valg kvar dag, spørje seg sjølv; skal eg gå til høgre eller venstre? Skal eg ha det eine eller det andre til middag. Også dei større spørsmåla kjem; skal eg bu her eller der? Skal eg gå på skule eller ikkje? Det som får meg til å føle meg sjukare er at spørsmåla som er mest i mitt hovud er ; livet eller døden? Og det er sjukt.

Eg har tenkt mykje i det siste, og eg føler eg har forandra meg mykje den siste tida, eg vil så gjerne, men eg er eit steg lenger enn eg var for ei stund sia, og det er både positivt og negativt. Eg føle meg ikkje trygg, samtidig som eg føle eg har meir kontroll enn nokon sinne. Det er skremmande, men eg føle eg kjenne meg sjølv bedre enn nokon gong og det er litt godt.

Over til noko anna; Får så mykje anonyme kommentara for tiden, kjempekjekt at så mange gidda å bry seg om mitt liv, men eg vil ha meg frabedt at folk her rakka ned på bloggvennene mine, som eg har eit spesiellt forhold til. Å kommentera ting om at dei er sjuke etc er heilt bak mål, for ingen av dikka kjenner dei, og hallo, me er berre menneske Og at folk ikkje takla at eg skrive det eg meina d kan eg ikkje forstå, men det er greit.

Eg har ikkje nett for tiden, derfor dårlig med blogging, men neste mnd blir det mobilt breiband og da skal d komma seg håpa eg. Hadde forresten ein kjempefin dag på mandag, var hos farmor og farfar med heile familien å åt middag, sov heima og fekk kosa masse med lillegutten min, og vert med Amalie jenta mi. Kjempe kos.
Amalie og meg i sommar. Verdens beste søster :)

Mine tankar er like virkelige som dine.

2011-04-11T20:19:00.003+02:00

Eg er lei av å forsvare meg sjølv, forsvare alt eg skriv på bloggen , forsvare mine tankar og mine handlingar. Får masse dritt på bloggen for tiden og det er greit, eg skjønna at folk som ikkje har eit liv vel å gjøyma seg bak tastaturet og kommentere som 'anonym', men eg er ikkje dum. Men det er nok no, eg vel å fortsette med bloggen min, og dei som har lyst å sei noko om det eg skriv om , dei som har lyst å kritisere tankane mine kan berre gjere det, I don't care, for min virkelighet er like virkelig som alle andre sin.

For tiden er ting veldig opp og ned, og eg har nokon valg å ta. Det blir ikkje mykje tid til data og blogging, også fordi eg ikkje orka så veldig mykje, men eg kjem til å oppdatere så ofte som eg klarar, eller så ofte som eg føle eg har noko å dele. Akkurat no er det så fullt at det er ganske tomt, eg finn ikkje heilt orda som eg skulle ønske eg kunne finne, men det kjem seg nok..

den gode oppturen

2011-04-03T15:01:00.002+02:00

Det er fort ting forandra seg. Det er kort veg mellom ein opptur og ein nedtur. Eg har alltid vore redd for oppturen fordi det blir dobbelt så ille når nedturen kjem igjen, og eg vil ikkje ta den sjansen. Eg kan ikkje lenger tillata meg å ha det litt bra, fordi det blir heilt feil. Totalt feil. Heilt forferdelig. Kvifor tillate å ha det litt godt når det blir ille igjen etter litt likevel? Akkurat der og da så følest det som om den gode følelsen er verdt alt, men det er ikkje det likevel... Det er ikkje verdt det. Sånn er det.

Destruktivitet lenge leve?

2011-03-23T22:51:00.003+01:00

Ja eg er destruktiv. Tankane mine er negative og eg har det siste halve året gjort ting eg angra bittert på, men kvifor kan ikkje folk la det ligge? Kvifor kan eg ikkje få prøve å komme meg gjennom det eg skal igjennom uten å få negative kommentarar på absolutt alle trinn eg tar? feiltrinn eller ei. Det er mørkt no, eg er sjukemeldt og eg prøve å få dagane til å gå. Eg prøver å stenge ute tankane og følelsane mine, sjølv om eg egentlig burde få dei ut, men eg orka ikkje. Eg klara ikkje.

Eg er der igjen ja. Og èin ting vil eg sei til folk som har gitt meg dritt etter eg kom ut igjen; Det er meg sjølv eg skada, ingen andre. Det er min kropp det går utover, ingen andre sin. Egoist? Ja kanskje, men nokon gonga blir det sånn. Eg veit ikkje. Det er vanskelig å pusta, rett og slett.

That's the way life goes.

2011-03-17T20:21:00.003+01:00

Eg har ingenting å komma med. Eg føle meg så negativ. Så opp og ned. Så ned. Men sånn er det, det går opp og ned, men for tiden har det gått mest ned, det er ikkje noko å legge skjul på. Eg veit ikkje korleis eg skal snu det, eg veit ikkje om eg vil, og eg veit ikkje om eg er klar. Missforstå meg rett, eg VIL ikkje ha det sånn, men eg er så redd. Så redd for nedturen, kvar gong det går opp, så går det altfor fort ned igjen. I alle fall når hvis eg får ein skikkelig opptur. Eg er redd. Redd for å sleppe folk inn, fordi eg er redd eg mista dei, redd for å skyve folk vekk.

I det siste har eg vert mykje på grava, fleire ganga i veka. Aleine. det gir meg egentlig ingenting, men eg får sagt litt, litt eg har lyst å sei, og eg blir like frustrert kvar gang, fordi eg ikkje får noko tilbake. Men eg gjer det. Eg er der, fordi eg vil du skal veta at eg aldri kan gløyma deg, og uansett kva folk seie, så skal det alltid vere sånn.

Eg skal legge meg. Trøtt og sliten i heile kroppen, men eg ville berre legge igjen eit lite spor. Blogges imåro folkens.

anonyme kommentarar..

2011-03-16T23:00:00.002+01:00

Det begynna igjen, me har alle vert gjennom det, har me ikkje? stygge kommetarar på bloggen. På det siste innlegget mitt fekk eg fra anonym ;

NO MÅ FOLK SLUTA Å STØTTA OPP OM DETTA FORBANNA PISSET HER! PRIVILIGERT DRITTUNGE SOM TRENGE OPPMERKSOMHET. VOKS OPP OG BEGYND Å OPPFØR DEG SOM EIN 3ÅRING! JÆVLA FJORTISS BLOGG!

Eg kjenne eg vblir litt frustrert. Eg veit jo kem som skriv denne kommentaren for eg kan kjenne det att, ettersom vedkommane skreiv til meg for ikkje lenge sia. Eg syns det er teit, teit å vere anonym, teit å rakke ned på andre. Eg har fått masse positive kommentarar frå utenforståande folk aang min blogg, eg syns det hjelp å skrive, og psykisk helse må komme meir fram i lyset. Mitt liv. Kan ikkje eg få skrive om det som eg vil? Kan ikkje folk slutte å bry seg om alle andre? Eg er sjokkert.

tankesurr

2011-03-13T14:25:00.002+01:00

Eg har sagt det mange ganga, eg knytta eg fort til folk, eg blitt fort glad i folk og eg blir livredd for at dei skal forsvinne ut av livet mitt med ein gong dei betyr såpass mykje at det vil ha betydning. Eg har sikkert òg sagt at eg aldri meir skal knytte meg til nokon, i alle fall har eg tenkt det, mange ganga. Kvifor lærer eg aldri`? Eg veit kor vondt det er. Eg veit egentlig det, men likevel så er det så bra, og den følelsen eg har når eg er glad i nokon eller den følelsen eg får nær eg er med gode venner og folk eg er glad i, den er altfor bra , altfor god. Men no må eg lære, eg må passe på. Alltid blir folk såra, på den eine eller andre måten uansett, og akkurat no veit eg ikkje kva eg føler eller tenker. Det er ingenting spesiellt som har skjedd, men ting har fått meg til å få opp augene for dette, igjen, og den følelsen eg har akkurat no er nok den følelsen som for meg gjer mest vondt i heile verden, så vondt at når eg skriv det her begynna eg å grina...

det føles som eit kraftig slag i magen, pluss litt til

2011-03-11T22:35:00.006+01:00

Eg skulle ønske eg kunne skrive noko som hadde meining. Noko som betydde noko. Eg skulle ønske eg kunne fått fram alt eg ville, og at eg kunne forklart ting, følelsar, som eg ikkje eingang kan forklare for meg sjølv. Det føles ut som eit kraftig slag i magen, det sit der, det tek pusten fra deg og det får deg til å føla deg desperat - desperat etter luft, desperat etter noko bedre. Det er ikkje ein god nok beskrivelse for korleis eg føler meg for tiden, det kan ikkje eingang dekke halvparten av det, det er så jævlig at eg føler at sjølvskadinga ikkje strekk til, det blir ikkje nok, det er ikkje lenger nok med blod og kutt for å døyve den indre smerten... Det er berre ikkje nok.

(Eg føle eg mista deg litt og litt. Ein dag er alt bra, ein dag virka det som du ikkje vil snakka med meg. Unnskyld at ting er sånn. Unnskyld hvis du blir lei. Unnskyld for alt, men i love u. )

(oooold picture)

I lost it.

2011-03-08T23:54:00.000+01:00

Another day is over , som dei seie, men det føles ikkje sånn. Eg skal legga meg, og eg skulle ønska eg var klar for å legge dagen bak meg og reise inn i drømmeland, vakne frisk og opplagt og klar for ein ny dag i morgo. Sånn føles det ikkje. Ja, eg er utslitt, ikkje som i 'trøtt' men som i heilt ferdig - totalt over ei magisk grense som eg ikkje forstår sjølv eingang. Eg vil gjøyma meg i eit mørkt rom, heilt aleine, heilt stille, ikkje sei eit ord, berre ligge der. Eg vil vere fri fra tankane som slit meg ut, og eg vil klare å smile - og meine det igjen. Eg vil, men eg vil ikkje. Eg er ikkje klar og eg veit ikkje om eg har lyst til å ta opp igjen kampen, eg har lyst å tru at det går over av seg sjølv, men eg veit at det ikkje gjer det.

Kva er det som skjer når ting går så langt at det føles 'ikkje levelig' ? Kva skjer med kroppen min? Eg får merke sammenhengen mellom fysisk og psykisk helse på kroppen på ein måte eg aldri før har kjendt, og eg forstår det ikkje. Eg vil ikkje forstå. Eg har alltid sagt at eg har kontroll, det er ikkje som ein sjukdom, det er tankane mine, eg kan snu det når eg vil, men no veit eg at det kan eg ikkje. Eg har null kontroll og det har blitt til ein sjukdom, det har blitt til ein sjukdom, ein jævla sjukdom ! Det hjelp ikkje med paracet og søvn. Eg veit ikkje. Eg veit ingenting lenger, eg veit berre at eg har mista det eg trudde eg hadde... kontrollen.

Birthday girl..

2011-03-07T23:27:00.003+01:00

Yep, 20 år idag, det er egentlig rart, og egentlig har det ingenting å sei. Har vore på jobb idag og når eg kom heim haadde Kristina laga favorittmaten min, koselig :)

Det er rart at eg er 20 år, folk har sagt til meg idag at no er du vaksen, men det er eg faen ikkje, ikkje vil eg vera vaksen heller så den saken er grei. Egentlig er det litt trist med bursdag for det minna meg på kor mange år av livet mitt som har blitt kasta vekk i dritt. Men heldigvis er det snart nok. Eg er 20, men ingenting er annleis, det er det samme idag som det var igår. Alt er det samme. Det samme som alltid. Eg er skuffa òg, meir skuffa enn nokon gong, men det skal me ikkje ta no. Ikkje idag. Bloggast imåro folkens, eg treng ein røyk.

gjesteinnlegg

2011-03-07T23:18:00.003+01:00

Gulljenta mi

Eg vil gratulera kathrine med dagen <3 Håpa du har hatt ein super dag <3 Kosa deg masse masse, og likte middagen eg laga te deg :D <3
Vil berre sei at du betyr utrule masse for meg <3
E utrule gla i deg <3
E her for deg verdens beste jenta <3

Love you <3

Fra din kjære sambuar :D

This is the life

2011-03-02T23:24:00.002+01:00

Har du nokon gong følt deg heilt aleina ? Har du følt at det einaste du har lyst til er å grave deg ned, sjølv om du egentlig veit at det ikkje er mulig? Har du nokon gong gått med den klumpen i magen som ødlegg deg totalt og får deg til å føle deg så dritt at du tyr til tårene av den minste ting? Har du nokon gong følt at du ikkje høyrer heime nokon plass og at du ikkje passar inn nokon plass i heile verden? Har du nokon gong følt at alle snakkar om deg uansett kor du snur deg, uansett kor du går og følt at alt du gjer her i verden blir feil og at rykte kan ødlegga liv? Har du nokon gong vore redd for å gå ut døra fordi du er redd for å møte på nokon du ikkje vil møta på og fordi du er redd for å bryte totalt sammen i manglande kontroll? Eller følt for å kaste opp når du går inn på butikken fordi stemingen er så trykkande og jævlig at det føles ut som det kan ta livet av deg der og da? Har du nokon gong tenkt at det er mulig å dø av angst?

Har du nokon gong følt at alt du vil her i livet er å dø, samtidig som du er så redd for døden at berre nokon nemner ordet 'død' grøssar det i heile kroppen? Har du følt deg så fucked up at du rett og slett blir så desperat at du kunne gjort alt i di makt for å komme vekk fra virkeligheten, men du klarar ikkje, du tør ikkje, fordi det steget er for vanskelig å ta? Du klarar ikkje tenke lenger fram enn ein time om gangen og 'framtiden' er eit ikkje eksisterande ord.

Har du følt at du kan dø av sorg? At du strekker deg etter noko du aldri kan nå, og du gir opp alle måla dine for du veit at dei ikkje er mulig å oppnå fordi du er så mislykka? Har du følt at du vil skrika, hyla og fortella heile verden at fy faen i helvete, life is shit? Har du følt at du har lyst å snakka, du har lyst å fortella, men du klarar ikkje, fordi tankane er for vanskelige å få fram i lyset og fordi du føler deg sjuk? Har du følt det? Eg har.

Take me to the place where flowers live forever

2011-02-28T23:03:00.004+01:00

Eg holdt på å sei at sjuke tankar er det sjukaste eg veit. Sjuke tankar er slike tankar som kjem i ei slik stund, ei slik stund der eg føler at kontrollen er veldig svekka og ingen eller ingenting når inn til meg lenger. Korleis kan eg forklare dei sjuke tankane? Vil eg forklare det? Eg veit ikkje, eg føler meg som ein idiot som i det heiletatt klarar å tenke slike tankar, men likevel gjer det litt godt, å komme vekk fra virkeligheten ei lita stund.

Dagdrømme. Det er slikt eg gjer for tiden, drømme meg vekk i ein verden som virka så mykje betre enn den eg befinn meg i akkurat no. I den verden er deg meg & deg. I den verden er det ikkje tankane som styrer, i den verden er det ikkje destruktiviteten som tek kontroll, i den verden er ting heilt annleis, ikkje perfekt, for det kan det aldri bli, men heilt annleis. Når eg drømme meg inn i den verden kan eg ha det bra, ei lita stund, men det er vondt og uvirkelig når eg forstår at eg ikkje kjem nokon veg med dei tankane, uansett. Eg er her. Ikkje der.

Eg har store spørsmål for tiden, og det gjer vondt å tenka på det. Det er vondt at ting kan ta så stor plass i meg at eg virkelig ikkje klarar å leva normalt. Eg hadde aldri trudd det kunne ta slik plass, eg hadde aldri trudd eg skulle miste kontroll over tankane, over følelsane, over alt.

Fysisk smerte er bedre enn psykisk smerte.

2011-02-27T19:23:00.003+01:00

det skjer så fort når det først skjer. Tankane snur seg heilt om, og ingenting virka rett. Plutselig står eg der, eg har eit valg å ta. Kva skal eg gjere for å få tankane vekk? Skal eg orke å prøve? Prøve litt hardare, eller skal eg berre gi etter i sjølvskadingen sin makt? Det er alltid like vanskelig, alltid like lett.

Det er rart, kor sterk ein kan vere, men likevel så svak. Det er rart korleis eg tenke, korleis eg tenke at det ikkje er løysningen, at det ikkje er rett, men så gjer eg faen likevel når eg står oppi det. Eg har ofte tenkt at det er løysningen, løysningen på alt. Blod. Smerte. Det døyva alt det vonde, absolutt alt. Fysisk smerte er bedre enn psykisk, sånn er det berre.

Det skjer så fort at tankane snur. Tankane eg ikkje kan kontrollera, tankane eg ikkje forstår meg på, tankane eg skulle ønska eg kunne fått vekk, ut av livet mitt, i alle fall ei liti stund. Det skjer fort det. Eit smil, ein god dag, plutselig er alt snudd opp ned, plutselig seie hovudet, og kroppen at; 'hallo, eg har det heilt jævlig', og der kjem tankane. Desperasjon. Kva skal eg gjere? Det må vekk fort, eg vil ikkje ha det sånn. Da blir alltid smertehelvete det beste alternativet for ein bedre dag, som ikkje blir så mykje bedre likevel.

Det er rart. Korleis det tek kontroll. Tankane. Skadetrangen. Den vonde, ubeskrivelige følelsen i kroppen. Det er rart kor fort det går nedover, og det er rart kor vanskelig det er å styre det..

It's like you're a drug

2011-02-24T22:29:00.006+01:00

Idag har eg tenkt mykje på deg, igjen. Du er jo i tankane mine, som vanlig.

Det er rart, at det er sånn, men på ein anna måte så er det ikkje så rart likevel. Eg veit ikkje, men eg skulle så gjerne ha snakka med deg om eindel ting eg tenke på om dagen, ting eg lure på, ting eg ikkje klara å finne utav aleine. Det hadde vert fint å fått hørt dine meininga og dine
tankar om ting som opptek livet mitt, men det går ikkje, og berre det gjere så forferdelig vondt.

Eg veit ikkje korleis du tenkte, eg eg veit ikkje kva du ville meint om ting eg meina noko om, og eg veit ikkje kva du ville svart på spørsmål eg så gjerne skulle stilt deg, og eg får aldri vita det heller.

Det er sårt, det er vondt å vite at eg aldri kan få nå deg, at eg aldri kaan læra deg å kjenna - at du aldri kan læra meg å kjenna. Og eg klara ikkje godta det, eg berre klara ikkje - eg vil kanskje ikkje, eg veit ikkje.

Når eg tenke på deg får eg egentlig vondt inni meg, eg kjenne ein ubeskrivelig, ekkel - men likevel ein følelse eg ikkje vil miste. Likevel skulle eg ønske det ikkje var sånn, eg skulle ønske eg kunne tenke på deg med eit smil, men det klarar eg ikkje, for det gjer berre vondt, det er berre feil.

Ja, eg bruka masse tid på deg, kanskje litt for mykje, kanskje ikkje. Egentlig så styrer du livet mitt, det er feil, men det er likevel greit. Eg føler det må vere slik, det må det, for eg venta. Eg lure. Eg føle eg treng å fortella deg ein heil masse ting. Ting eg berre har lyst å dela med deg. Eg er lei meg for at det vart sånn, det skulle aldri blitt sånn. Aldri.

Uansett så elska eg deg, meir enn noko annna. Du ana ikkje. Det gjer så vondt at eg aldri kan fortella deg det.. Og at eg aldri kan sei.. unnskyld.

Tankane som styrer

2011-02-23T23:29:00.004+01:00

Døden er noko eg tenker mykje på, fortsatt, har nok hatt nokon innlegg om det før òg, men det er slikt eg aldri kan tenka nok på.. Tankane svirra i hovudet mitt og det er tankar eg virkelig ikkje har kontroll over, dei styre meg, meir enn nokon gong.

Eg seie alltid at eg ikkje er redd for døden, i alle fall når ting er så mørke som no. Døden er liksom befriande, pause, ein god ting. Ein slutt, for alltid. Ein rømningsveg. Døden er noko me alle skal gjennom og noko alle tenker på, ein eller anna gang i løpet av livet. For meg er døden så mykje meir. No for tiden kan eg sitta å dagdrømma i timesvis, grubla, tenka, fantasera. Eg veit ikkje, men no er eg redd. Døden er nok det eg lengta mest etter men også frykta mest av alt i verden. Eg får frysinga ned langs ryggen når eg skriv om det, og når eg tenke, når eg virkelig tenke så skremme det meg, men det har ei kraft, og det dreg meg mot seg, eg vil ikkje tenka på det, men klara ikkje å få det vekk. Og tankane er så delte at eg blir forvirra av det sjølv.

Tankar eg ikkje har kontroll over er dei som slit meg mest ut. Eg skulle ønska eg kunne skriva det eg tenkte, men eg klara det ikkje, dette tema blir altfor sårt. Skulle ønska eg kunne fortelja nokon, men det går ikkje det heller. Tankane et meg opp, og dreg meg lenger og lenger ned mot noko eg ikkje forstår, noko eg ikkje er klar for, ikkje har kapasitet til. Eg veit ikkje lenger.

Dumme lille jenta..

2011-02-20T23:33:00.004+01:00

Eg føle det i heile kroppen. Angsten. Skyldfølelsen. Skammen. Redselen. Alt eg ikkje forstod den gangen, som eg forstår idag. Den gangen tenkte eg at kanskje det var feil, kanskje det som føregjekk ikkje var riktig. Men likevel var den delen av meg som tenkte det var rett, mykje større. Det var rett. Det var greit. Eg var berre ein liten drittunge, eg hadde absolutt ingenting eg skulle ha sagt, eg turte ikkje heller. Berre låg der, stille, 'sovande'. Eg tenkte det allerede da, eg måtte vere ein forferdelig person, eg måtte ha gjort noko alvorlig gale, difor fortente eg det. Det måtte vere sånn. Det var sånn det skulle vere. Det var sånn.

Eg tenkte det da, og eg tenker det idag, og eg angra, angra på at eg ikkje sa noko, angra på at eg berre låg der, angra på at eg ikkje gjorde motstand og at eg lot det gå så langt. Så lang tid. Igjen og igjen og eg gjorde ingenting. Ingenting. Men no kan eg berre ha det så godt. Eg har berre meg sjølv å takka for at ting vart slik dei vart og for at ting er som dei er. Berre meg sjølv. Dumme dumme jenta. Kvifor såg eg det ikkje? Kvifor skjønte eg ikkje den gangen kor mykje det kom til å ha å sei i livet mitt og for den personen eg er idag? Kvifor skjønte eg det ikkje?

No, når tankane er her, så virka alt heilt fjernt, men likevel, kan eg føla det på kroppen. Det sit i meg så sterkt at ikkje ein gang på ein super dag kan eg klare å ikkje tenke på det. Ikkje ein gang da held det seg vekke. Det ligg der, i underbevisstheten, heile tiden, i tankane, heile dagen. Når ting skjer, ting som minna meg om det, folk, da får eg den ekle følelsen i kroppen igjen, som den gangen. Det vil ikkje forsvinna.

Egentlig så hata eg deg, eg hata deg like mykje som eg hata meg sjølv for det som skjedde, men ein del av meg sakna deg så sårt at det gjer meir vondt enn alt anna i heile verden. Du kan leva livet, eg skal aldri meir hindra deg, men eg kan ikkje leva mitt, ikkje på den måten eg egentlig vil. Og egentlig kan eg skulda på deg like mykje som eg skulda på meg sjølv, men det gjer eg ikkje, for eg er glad i deg. Du er ein god person og det veit alle.

Eg angra. Eg angra på alt. Angra på at eg ikkje fekk ein slutt på det, og eg angra på at eg gjekk ut med det og ødelagte alt for deg. Unnskyld. Eg angra. Eg er lei meg for at eg ikkje forstod, men mest angra eg. Eg angra som faen.

2011-02-17T18:13:00.002+01:00

Dagane går. Eg er i live, men er det nok? Eg føle at eg er her, eg pusta, eg går på jobb og eg går heim igjen, men eg er faktisk heilt tom innvendig. Totalt utkjørt, heilt ferdig. Det er masse, mange sjuke tanka, opplevelsa. Det er alt, alt på ein gong. Angst. Tårer. Eg veit ingenting. Eg forstår ingenting. Eg er frustrert. Lei. Eg veit ikkje.

Livet er vanskelig. Livet er hardt, eg prøve, eg prøve. Var hos psykologen idag, men eg føle eg ikkje kjem så langt, føle eg ikkje får sagt det eg vil, klara ikkje. Eg skulle ønske eg klarte å snakke slik eg skriv, at eg kunne klare å sette ord på ting, men det er så fuckings vanskelig.

Gratulera med dagen..

2011-02-13T21:01:00.003+01:00

Først vil eg gratulera bestejenta mi, Kristina, med 20 års dagen, tenk at du er blitt så gammal ;) Feira igår med fest og feira med familien hennas idag, koselig. Så må eg sei at i løpet av dei neste dagane skal eg prøve å oppdatere meg på alle bloggane, har liksom komt heilt utav det i og med at eg hadde ein så lang bloggpause, men eg er snart heilt tilbake, berre gje meg litt tid.

I dag er det morsdag, eg har egentlig ikkje tenkt så mykje på det denne gangen, men det må nevnast. Har dei siste åra syns at det har vore ein veldig tøff dag, men eg skal ikkje gjere noko negativt utav det idag. Eg skulle ønske du var her slik at eg kunne gratulert deg på morsdagen, men det får eg aldri gjort. Eg skriv det her, fordi det alltid er lov å ha eit lite håp om at du får det med deg. Eg har alltid eit lite håp. Eit bittelite håp. Gratulera med mors-dagen mamma mi. eg elska deg.

Ikkje kritiser tankane mine, for dei er ekte

2011-02-09T23:21:00.004+01:00

I dei raraste situasjonar, så saknar eg deg. Akkurat når eg treng det som minst, så slår lengselen inn. Lengselen etter det som aldri var der, lengselen og sorgen etter det eg aldri fikk oppleva. Sorg, kva er eigentleg det? Eg veit ikkje. Eg har ikkje svaret, men eg veit kva sorg er for meg, korleis eg oppfattar det og korleis det kjennes i min kropp, i mitt hovud, det veit eg.

Ofte blir eg kritisert, får kommentarar som liknar på; "Du har aldri møtt mor di, du har ingenting å sakna" og "Du kan ikkje bruke heile livet ditt på det" eller "er du ikkje ferdig med det 'der' enno?"

Ja, eg blir fortvila, rettare sagt sjokkert, men eg har ein forståelse, på ein måte. For folk kan det virka som eg har brukt heile livet mitt på den sorga som folk ikkje forstår, men slik er det ikkje, for eg har aldri gjort det på riktig måte, eg har aldri tatt eit skikkelig tak for å bli ferdig med det, rippa opp i det som er vondt, eg har ikkje klart/hatt lyst, eg veit ikkje, men eg syns i alle fall at eg må få bruke den tiden eg føler at eg treng, uten at nokon skal komme her å kritisere det. Ting tar tid, er det noko som heite.

Nei, eg har aldri møtt mor mi, er ikkje det ei sorg i seg sjølv? Eg syns det. Ikkje fordi eg absolutt ikkje har klart meg i livet uten ho, men fordi eg veit at noko mangla, eg veit at halve livet mitt mangla, og for meg har det blitt så voldsomt at det har snudd seg til å bli heile livet mitt. Når eg tenkjer på ting, opplever ting, tenkjer eg ofte på ho, kva ville ho ha tenkt, kva ville ho ha sagt, kva ville ho ha meint, og det er så sårt at eg aldri kan få vite det. Det er den verste følelsen på jord. Eg får aldri dele sorger, aldri dele gleder. Eg kan aldri berre få ein klem...

Eg skal ikkje forsvare meg sjølv fordi folk kritisera meg, men eg syns eg har rett til å føle ting på den måten eg gjer, eg har lov til å sei at livet suge hvis eg føle det sånn, har eg ikkje? Jo eg syns det.

Life right now

2011-02-07T22:36:00.003+01:00

No har eg vert vekke lenge, og det var greit med ein liten pause. Igrunn er det veldig vanskelig å komma med ein oppdatering no fordi det er så lenge sia sist, men eg trur eg berre fortsette der eg slapp..

Livet for tiden er vanskelig, veldig vanskelig, og eg trur eg aldri har vore så full i angst som det eg er no. Eg har fått eit slag, eit skikkelig slag i magen og det gjer så uendelig vondt. Verste av alt er at eg begynna å tvila på meg sjølv, ting tar sånn over og folk seie så mykje at eg blir heilt ødelagt innvendig. Tenk er det sånn, tenk er det ikkje sånn. Egentlig tvila eg ikkje på tankane mine, men alt er så rart, så uvirkelig. Eg syns det er rart korleis folk kan manipulera andre, lett som berre det. Eg forstår ikkje. Ein anna ting eg ikkje forstår er korleis folk dømmer folk. Eg kan sei med ein gang at eg har gjort mykje dumt i livet mitt, eg har sagt og gjort mykje dumt som eg angrar på, og eg veit det, men betyr det at ein skal bli straffa resten av livet av den grunn? Er det slik at dersom ein drit seg ut ein gang, så stoppar livet opp? Eg kan ikkje forstå det. Virkelig.

Akkurat no føles ting ubeskrivelig, det er vanskelig å pusta, det er vanskelig å leva, det er vanskelig å eksistera.

back?

2011-02-06T19:24:00.002+01:00

Lure på om eg skal begynna å blogga igjen, eg savna å blogga, sjølv om det har vore fint med ein liten pause har eg mange ganga merka at det kunne vert godt å lagt ut ein del ting på bloggen.. Så, er det fortsatt lesarar her eller?

2011-01-02T19:56:00.001+01:00

Teke ein laaaang bloggpause!

GOD JUL!

2010-12-26T17:38:00.006+01:00

Hei alle sammen. Ville egentlig berre ønska alle ei god jul, og så vil eg takka Kristine, Kristel og Caroline for fiiine julekort. Nydelig nydelig! Kjempe koselig med julekort!

Var hos farmor og farfar på julafta og det var koselig. Syns egentlig jul er litt strevsomt men har gått greit egentlig.. I dag er det fest. partyparty, så tenke egentlig eg berre skulle slenga inn eit innlegg for det er så lenge sia eg har blogga. Blitt litt dårlig med bloggingen for tiden, men får sei at eg skal ta det att i 2011, HIIIHA!

Q: Korleis har jula vore for dikka? Nokon som skal ut idaag?

Ringest i kveeld, heeeilt klart! SKÅL!

2010-12-22T23:06:00.000+01:00

Skulle ønska eg hadde kontroll på 'det', men akkurat no har eg virkelig ikkje det.

yep.

Im not afraid of the dark..

2010-12-16T19:23:00.001+01:00

... men så er eg det likevel. Det er egentlig veldig rart, heile greia. Å vere redd for ein ting, og samtidig lengte etter det. Det er rart, skummelt, og det får meg til å stoppe opp å lure på kva side eg skal gå til, men eit valg akkurat no føles så langt unna som det går an. Eit valg. Eit standpunkt. Det er ikkje mulig. Ikkje no.

Forvirra. All messed up, men likevel ikkje sikker på kva veg som er rett. Tenk alle valg me tek her i livet. Alle retningar me vel, og alle dei me vel å tenkja er feil. Nokon valg er lette, nokon er vanskelige. Nokon er umulige, andre er dei som et deg opp innvendig, og som får deg til å føla at du vinglar hit og dit, og ingenting, ingen av dei løysingane du kjem fram til ser ut til å vere det rette for deg. Høgre eller venstre? Venner eller uvenner? Betatt eller berre forvirra? Livet eller døden?

Me tek mange valg. Nokon av dei er så vanskelige at alt blir opp til tilfeldigheten. Alt blir opp til korleis du føler deg, akkurat der og da.

Nei, eg er ikkje redd for mørket, samtidig som det er det skumlaste og mest farlige eg veit om i heile verden.

Girl interrupted

2010-12-13T23:54:00.000+01:00

Sett denne filmen folkens?

slutt på helg

2010-12-12T22:26:00.004+01:00

Da var helga slutt, og den gjekk fort, som vanlig. Var på julehandel på lørdag, eg, Kristina & Camilla reiste til Åsane å handla maaasse! Kjempe kjekk dag med jentene. På kvelden festa me, og det var som vanlig... livlig. Og kjempekos. Idag var det ryddings, vaska og rydda som ein helt, med god hjelp fra Magnus som heilt klart er verdens snillaste!

No er det snaart klart for ei ny veke, ei ny jobbveke. Masse kveldsvakte denne veka og det grua eg meg til. Ting er verre om kvelden så det er veldig tøfft å vere på jobb da... lite å komma med idag folkens, men slenge inn nokon bilde fra igår..

Helga kom endelig til meg ...

2010-12-10T22:56:00.003+01:00

Endelig er det helg. Eg er dødssliten og kjempe glad for at det endelig er helg (nei, eg får ikkje sagt det nok) I dag har eg hatt ein ganske bra dag, eg var på jobb på dagen og på kvelden var eg & Trine vakte på junior diskotek av alle ting. juhu. Det var egentlig ganske koselig, me mimra om når me var små, og alt dramaet me hadde opplevd akkurat i samme hus. Litt rart å tenka på at tiden har gått så fort, når det føles ut som om den går uendelig sakte. Eg sakna 'gamle daga' litt egentlig, sakna korleis alt var så enkelt, og korleis me laga drama utav ting som egentlig ikkje betydde noko i det heiletatt. No er det blodig alvår. No er ikkje ting lenger ein leik.

Jaja, uansett har det gått ganske greit idag, tatt ting i betraktning. På mandag skal overlegen på psykiatrisenteret ringa meg, skal legga ein liten plan for kva me skal gjer no som psykoen min er sjukemeldt... Kom jo ikkje akkurat på rett tidspunkt. "just when I needed you most" so dei seie..

Anyway; god helg mine kjære.

forgive me

2010-12-09T23:42:00.006+01:00

I remember little things.

Eg angrar på det eg har sagt. Gjort. Eg angrar på at eg fortalte deg sannheten, at eg ikkje berre lata som om det ikkje hadde skjedd. Eg gløymer aldri den dagen du spurte meg. Aldri. Eg gjekk i 9ende klasse og ting hadde begynt å komme tilbake til meg, du forsto det. Klart du gjorde, men no forstår du ikkje lenger. Du spurte om eg hadde vert utsatt for 'det', og eg sa ja. Fordi det var sannheten. Fordi eg følte det var min einaste sjanse i heile verden til å fortelle. Der og da var det fint, det var godt å få sagt det, spesiellt godt var det fordi det var du, du som alltid forsto deg på alle, du som hadde svaret på alt, og som alltid hadde vore noko spesiellt for meg. Heile livet.

Eg gløymer aldri tiden då eg såg deg kvar helg. Alt me gjorde saman. Eg gløymer det aldri.

Etter eg hadde fortalt deg det så var du sjølvsagt sjokka, men tida gjekk, og den går fortsatt og ting har berre blitt verre. Verre og ver

re. Trur du meg? Nei. Eg er berre ein liten drittunge. Spør du meg? nei. Veit du eigentleg kva som skjedde? Nei, du veit ingenting fordi eg har aldri fått sjansen til å fortelja. Eg treng å fortelja. Eg treng å sei korleis alt var, og eg treng å sei at eg aldri meinte å øydeleggja noko som helst. Eg ville berre ha forståelse. Ein gong.

Ein gong var eg ei lita jente, ein gong gjorde nokon feil, ikkje berre èin feil, men mange. Eg var ei gong ei lita jente som ikkje visste forskjell på rett og gale. Eg var ein gong ei lita jente som ikkje ville sei ifra dersom noko var urettferdig, den jenta er eg enno, men i dag er eg den jenta som har det jævlig på grunn av feil andre har gjort, og eg er den jenta som sit att med dårlig samvittighet. I dag er eg den jenta som angrar, som saknar.

Eg gløymer deg aldri. Gløymer aldri alt det fine me hadde sammen.
Heller ikkje det som var så inderlig feil.

draumeverda - min overlevelsesstrategi

2010-12-08T23:54:00.004+01:00

Eg tenke ofte på kva som kunne vore annleis. Alt som kunne vore annleis, korleis hadde ting vore viss at ein og viss at ein anna ting. Og eg draumer meg inn i ein verden eg ikkje har godt av å gå meg vill i. Ein draume verden, ein verden som ikkje er verdt å tenkja på fordi den finnes ikkje, ikkje her. Eg og mange av dikka veit om mi sorg, den 'tingen' som virkelig har dratt meg ned gong på gong, den 'tingen' ingen av oss kan setja heilt ord på, fordi følelsen er så ubeskrivelig og vond at berre tanken på å beskriva det for nokon, gjer uffattelig vondt. Eg draumer meg ofte inn i denne verden, i den verden der sorgen min er det som held meg i live. Den sjuke delen av sorgen min som eigentleg gjer mest vondt av alt. Draumen. Håpet.

Eg ser for meg situasjonar, og vrir og vender på det slik eg ville hatt det der og da, perfekt. Eg er på jobb og jobbar saman med ei mor og ei dotter, eg ser på dei og vips så draumer eg meg inn i ein verden der eg & mi mamma jobba sammen, eller rett og slett ein verden der me kunne vore saman. Der. Eit lite lys, som gjer så jævlig vondt, nettopp fordi realiteten kjem så fort. Virkeligheten. Eg ligg å tenkjer, på dei sjukaste ting, nesten så sjukt at eg ikkje ein gong vil innrømma det over for meg sjølv, men det har blitt min overlevelsesstrategi. Draumane. Verdenen som ikkje eksisterar, men som er akkurat slik eg ville hatt det. Trygghet. Ekte trygghet. Eg hata sorga mi, og eg skammar meg over den, men 'det' er umulig å styre.

Eg hatar men likevel elskar draumeverda mi. Overlevelse.

Still hanging' on....

2010-12-07T23:54:00.005+01:00

I dag har eg egentlig hatt ein ganske grei dag, har holdt meg inne, hatt besøk og berre slappa av. Ja, var på jobb på dagen og det var veldig veldig tøfft. Eg syns det å jobba er sjukt vanskelig for tiden, og det plaga meg, for eg har egentlig takla det veldig bra, veldig lenge no, eg har følt at jobben har fått meg over på andre tankar, og eg har klart å skyve ting vekk når eg har vore på jobb, men slik er det ikkje no lenger. No er det vanskelig. Ja, eg elska jobben min, eg rett og slett elska det. Eg grua meg aldri til å gå på jobb på den måten, men no når ting er sånn som dei er så kvir eg meg for alt. Eg veit ikkje noko lenger, og eg er redd. Redd for meg sjølv. Redd fordi eg kjenner kontrollen renn ut mellom fingrane mine. Eg har vel egentlig ikkje noko nytt og nyttig å komma med idag, og heller ikkje noko eg har lyst å få fram, men eg følte for å blogge likevel.

Eg vil ha trygghet. Eg vil føla meg trygg, eg vil føla meg glad.

Livet som det er.

2010-12-06T22:34:00.003+01:00

i dag grein eg i armane dine, eg fortalte deg akkurat korleis ting er akkurat no, i alle fall prøvde eg. Å rømme fra virkeligheten funka dårlig, alltid blir ein innhenta, og ting blir mykje mykje verre igjen, men kva er det å gjera? Når ein føler ein ikkje har krefter, når ein vil vekk, men samstundes vil vere her. Når ein så gjerne vil få det bedre, men ikkje veit kor ein skal ta tak. Kva skal ein gjera da? Det er vondt å vere deprimert. det er vondt å vere 'messed up', det er vondt å ikkje klare å kontrollere tankane sine, det er jævlig vondt. Skam er vondt. Skuld. Sinne. Alle dei følelsane me alle kjenner så godt, dei gjer vondt, og dei et oss opp innvendig. Kvifor skal det vere slik? Kvifor skal livet vere ein prøve og ikkje ein fin ting me vil tvihelda på og aldri gje slepp på? Kvifor skal livet vere den tingen me helst vil prøve å kvitte oss med, samstundes vere den tingen me strevar og brukar opp alle kreftene våre på å holda fast i? Kvifor er det sånn? Det skal ikkje vere sånn.

Eg tenkjer på livet. Det eine livet eg fekk. Nokon som var glad i meg gav meg livet, og eg øydelegg det gong på gong. Skulle ønske eg kunne nyte livet. Leve. Smile. Le. alt.

blod. tårer. alt

2010-12-05T18:23:00.002+01:00

livet er vanskelig. Liver er tøfft. Livet er noko heilt uten om det vanlige, i alle fall mitt. Det er hardt- det er tøfft - det er heilt jævlig. Vanskelige tankar, vanskelige situasjonar. Alt føles heilt rart. Alt føles heilt sjukt. heilt uvirkelig. Eg går på jobb. Eg sove. Gjer vanlige ting som eg skreiv i siste innlegg. Eg gjer alt som eg burde, eg gjer det, men eg har ikkje sjans. Eg har ingen sjanse mot monseret som har teke tak i meg. eg har ingen sjanse mot det som har teke kontroll over meg, eg har absolutt ingen kontroll. Ingen kontroll. Det er sjukt. Det er så sjukt vondt.

Blod. Tårer. Alt.

Blod. Orka ikkje.

Blod. Eg prøve. Eg prøve, eg har prøvd. Eg har virkelig prøvd, og eg blir forbanna på folk som seie at eg ikkje har prøvd for eg har prøvd. Eg har det. Akkurat. Eg har det.

Fy faen. Eg veit at eg klaga, men eg er så sjukt lei av den klumpen som sit i magen min, den kraften som tek tak i meg og dreg meg mot seg og seier at slik er det, du skal ha det vondt, du skal ha det jævlig. Du skal ikkje vere her. eg er så sjukt lei av smerten, så sjukt lei av å late som om ting er ok, som om ting er slik dei skal vere. Eg er lei. Eg er lei av at folk tek kontrollen over meg, lei av at folk trur dei bestem over meg. Eg lev mitt eige liv. Eg er lei ja. Jepp.

Eg er lei.

orka ikkje prøva meir.

2010-12-01T18:12:00.005+01:00

Eg prøve å holda humøret oppe, eg prøve å smila. Eg er på jobb, eg er med venner, eg gjere dei tinga som er 'forventa' av ein 19åring i dagens samfunn. Eg skamma meg for at ting aldri blir bra,eg skamma meg for at eg er så jævlig opp&ned, og at eg er så jævlig ustabil. Eg skamma meg for at eg ikkje kan beskriva korleis ting er, eg sitte der, eg har orda, men når eg skal prøve å skrive det ned, når eg skal beskrive det, så har eg null sjanse.

(Skål!)

Likegyldighet er eit ord som beskriv meg litt no. Når ting er sånn er det så mykje enklare å berre gje faen. Drita i alt og alle og rett og slett gje skikkelig faen, men det er ikkje lenge det kan gå... Plutselig kjem det til eit punkt der det ikkje lenger nyttar å gje faen. Plutselig må eg ta tak. igjen.

Eg orka ikkje. Eg klara ikkje ta eit tak. Nokon folk seier til meg at eg må bestemma meg om eg faktisk vil ha hjelp. Vil eg det? Ja, eg vil det. Og eg har prøvd. Eg har prøvd så hardt. Men langt inni meg sit det ein følelse som eg ikkje greier å dra fram i lyset, følelsen av at eg ikkje vil ha hjelp. Følelsen som seier til meg at slik skal det vere for bestandig, slik skal det alltid vere. Dette er meg. Og da gir eg faen. Gir faen i alt, for eg orka ikkje å prøva meir. Eg orka ikkje!

ps; gratulera med dagen.

I don't wanna do this anymore

2010-11-29T17:18:00.002+01:00

Akkurat no føles det ut som om tiden står stille, livet står på stedet hvil og eg står på kanten av eit stup. Det er så lite som skal til, så lite. I dag skulle det vore 2 mnd sia eg skada meg sist, men det skjedde ikkje. Den dagen nådde eg ikkje. Ikkje denne gangen, kanskje aldri. Akkurat no er det faktisk tungt å bæra føtene mine, det er tungt å gå, tung å stå, vanskelig å sova , meir vanskelig å vera vaken. Smil. Det er det som hjelp. Smil, da slepp du alle spørsmål, alle kommentarar. Ikkje skrik. Ikkje grin.

Ting kjem oppatt i hovudet mitt. Den minste ting blir snudd å vendt på. Eg kan ikkje beskriva følelsen. Kan ikkje sette ord på det. Det går ikkje. Finst ikkje ord.